Dikkat eder misin!
Ne?
Dikkat et diyorum, her Dönüşüm’de pelerinime basıyorsun. Zaten beyaz çabuk kirleniyor.
Kusura bakma ama beyaz giymeni ben söylemedim, hem beyaz daha çabuk kirlenir bilmiyor musun?
Siyah giysem biraz korkabilirdin. Seni düşünmüştüm.
” Sonra, ne olmuş? “
” Küçük kurbağa evine doğru yola çıkmış. Ailesinin nerede olduğunu bilmese de bir şekilde içgüdülerine güveniyormuş.”
”Ailesi o kaybolduğu için çok üzülmüştür değil mi?”
”Evet, çok üzülmüşlerdir ama artık mutlu olacaklar çünkü kurbağa onların yanına gidiyor. “
”Ya tekrar kaybolursa? “
”Bekle, sonunu dinle. Kurbağacık taşlardan zıpladı, derelerden hopladı, çiçekler kokladı ve sonunda evine ulaştı. Ailesi uzaktan kurbağacığı gördüler. Evin yolunu bulduğu ve ona kavuştukları için sevinçle zıplıyorlardı. “
”Kavuştular değil mi, anne. “
“Evet, bak mutlu sonla bitti.”
Tatlı bir hikayeymiş.
Mutlu sonla bittiği için öyle. Mutlu sonla biten hikayeler okumak isterdim hep. Şimdi okuduklarım beni iyice mutsuz ediyor.
Hayatta hep mutlu sonla biten hikayeler olmadığı için farklı bir bakış açısı kazandırır sana belki de.
Kazandırıyor tabi, ama hayatı toz pembe görmek daha işime geliyordu.
Seni rahatsız ediyor çünkü, olduğun yerde huzursuz ediyor değil mi? Kötü biten hikayeleri hazmedemiyorsun. Hep mutlu olsunlar istiyorsun. Hala masallarda yaşıyorsun. İyi biten hikayeler ne kadar normalse kötü bitenler de öyle.
Nasıl yani?
Her hikayenin sonu mutlu bitmek zorunda değil. Belki de mutluluğun ne olduğunu bilmen için önce mutsuz olman gerekiyordur. İyi hikayeyi görmen için kötü hikayeyi yaşaman gerekiyordur. Böylece iyinin hazzına daha iyi varırsın.
Her Dönüşüm’de kavrayamadığım şeyleri kavramamı sağlıyorsun. Ama ben hala iyi hissetmiyorum.
Dönüşüm tamamlanmadığı için öyle. Daha başındayız.