Sema, hastaneye koşarken içindeki panik yavaş yavaş öfkeye dönüşüyordu. Birileri onunla oynuyordu. Babası, evindeki kapı, videolar… Hepsi bir planın parçasıydı.
Hastanenin önüne geldiğinde kalabalığı gördü. Ambulans sirenleri… doktorlar… ve bir sedye.
Sedyedeki… babasıydı.
“Baba!” diye koştu. Doktorlar onu durdurdu.
“Hanımefendi, lütfen buradan geçemezsiniz!”
Ama Sema, sedyenin yanına yaklaştığında… bir şey fark etti. Babası yoktu.
Sedyede hiç kimse yoktu.
Başını kaldırdı. Tüm hastane boştu. Ne doktor vardı, ne hemşire, ne hasta. Sadece ışıkların uğultusu.
Ve arkasından o sesi duydu.
“Beni neden dışarda bırakıyorsun?”
Sema arkasını döndü. Boş koridorda bir siluet duruyordu. Sema’nın kendisi kadar uzun. Ama yüzü yoktu. Sadece karanlık bir şekil.
“Sen… kimsin?” diye sordu Sema.
“Ben buradaydım. Hep buradaydım. Sen bakmadın.”
Siluet yavaşça yaklaşmaya başladı. Her adımıyla hastanenin ışıkları sönüyordu. Koridor kararıyordu.
“Ne istiyorsun benden?”
“Yerini.”
Sema geriledi. Koridorun sonuna yaklaştı. Siluet birkaç adım kala durdu. Bir elini uzattı.
“Sen zaten gitmek istiyorsun,” dedi. “Ben içeride kalırım. Sen dışarı çıkarsın. Bu adil.”
Sema geri adım attı. Ama arkasında hiçbir şey yoktu. Boşluk. Uçurum gibi bir karanlık.
Ve o anda, siluet birden hızlandı. Sema’nın göğsüne dokundu. Tüm dünya döndü. Işıklar patladı. Kulakları çınladı. Yere yığıldı.
Hastane odasında makineler bipliyordu. Doktorlar koşturuyordu.
Annesi gözyaşları içinde yatağın başında dua ediyordu.
Doktor hemşireye döndü:
“Kalp atışı çok zayıf. Komaya giriyor.”
Ekranda Sema’nın kalp ritmi ince bir çizgiye dönüşüyordu.
Ama tam o anda Sema’nın göz kapakları hafifçe kımıldadı.
Ve bir gülümseme belirdi.
Fısıltı gibi hafif bir ses odanın içine yayıldı:
“Artık içerideyim.”