Sema gözlerini açtığında bir tünelin içindeydi. Işık ve gölge arasında asılı bir yerde. Ne bir çıkış, ne bir başlangıç… sadece dönen bir sonsuzluk.
“Burası… neresi?” diye fısıldadı.
Arkasından bir ses geldi. Yabancı ama bir şekilde tanıdık.
“Buradan çıkmalısın.”
Sema döndü. Bir siluet… ama bu sefer yüzü yok değildi. Belirsiz, ama sıcak bir enerji taşıyan bir figür. Yüzünü tam seçemiyordu ama sanki… koruyan birini andırıyordu.
“Sen kimsin?” diye sordu Sema.
Siluet yaklaşmadı. Sadece elini uzattı. “Vakit daralıyor. Gitmelisin.”
Sema bir adım geri çekildi. “Hayır! Kim olduğunu söylemeden bir yere gitmeyeceğim! Beni neden kurtarmaya çalışıyorsun?”
Siluet sustu. Başını hafif eğdi. “Çünkü hep seni izledim. Hep seni korumak istedim.”
Birden tünelin duvarları çatlamaya başladı. Işıklar kırılıyor, gölgeler içeri sızıyordu.
Siluet acı dolu bir sesle bağırdı: “Zamanımız yok!”
Ve Sema, o an kapının diğer tarafındaki “o” kişinin tünelin içinden kendisine doğru uzandığını gördü. Simsiyah bir el, ışığı kapatmaya çalışıyordu.
Siluet Sema’yı çekmek için hızlandı. “Beni takip et! Işığa koş!”
Sema koştu. Koşarken siluetin yüzünü tekrar görmeye çalıştı. Ama ışık patladı. Gözlerini kapatmak zorunda kaldı.
Hastane odasında, Sema aniden nefes aldı. Kalp monitörü çalmaya başladı. Annesi sevinçle ayağa fırladı. Doktorlar şaşkındı.
“Sema?” dedi annesi. “Bebeğim… geri geldin mi?”
Sema gözlerini yavaşça açtı. Annesinin yüzüne baktı. Bir yorgunluk ve hüzünle dolu bir boşluk hissetti.
“Baba… nerede?” diye fısıldadı.
Annesinin gözleri doldu. “Baban… sen komaya girmeden bir saat önce… onu kaybettik.”
Sema’nın gözleri büyüdü. Hafifçe başını çevirdi.
Tünelde gördüğü siluet… ona elini uzatan o…
Gözlerinden yaşlar süzüldü. Hafifçe gülümsedi.
Ve fısıldadı:
“Teşekkür ederim, baba… içeriden.”