Sema kağıdı elinde sımsıkı tutuyordu. Kalbi deli gibi atıyordu ama bu kez korkudan değil… bir kararlılıktan.
Aynanın karşısına geçti. Gözlerinin içine baktı. “Korkmuyorum,” dedi. “Artık buradayım. Kaçmayacağım. Ne varsa… içerideyse bile… ben bulacağım.”
Dolabın altından küçük el fenerini aldı. Telefonunu cebine koydu. Kapının önüne geldi. Elini kapının tokmağına uzattı. “Beni izleyen şey her neyse… artık saklanamaz.”
Tokmağı çevirmek üzereyken telefon titredi. Bir mesaj geldi. Annesinden.
Hemen açtı.
“Sema, acil. Beni ara.”
Bir anda içinde garip bir his belirdi. Aradı. Telefon açıldı. Annesinin sesi titrekti.
“Sema… kızım… sakin ol, ama… baban…”
Sema’nın dizlerinin bağı çözüldü. “Ne oldu anne? Ne oldu?”
“Baban… kalp krizi geçirmiş. Hastanedeyiz. Hemen gelmen lazım.”
Sema’nın dünyası aniden buz gibi bir sessizliğe gömüldü. Tokmağı tuttuğu eli düştü. Kapıya baktı. Ardından telefona.
“Anne… durum nasıl? İyi mi? Hayatta mı?”
Annesi sustu. Sonra… ağlamaya başladı.
Sema, kapının önünde bir taş gibi kaldı. Kapının diğer tarafındaki karanlık… şimdi başka bir karanlıkla yarışıyordu.
O an fısıltı tekrar duyuldu. Çok yakından. Sanki kapının ardından değil… odanın içinden:
“Gitme.”
Sema nefesini tuttu. İçinden bir şey parçalanıyordu. Ya kalıp kapının ardındaki gerçekle yüzleşecekti. Ya da çıkıp başka bir gerçekle—kaybetme gerçeğiyle—karşılaşacaktı.
Ama kapının altından ince bir duman sızmaya başladı. O an anladı: ne yaparsa yapsın, bu iki dünya artık birbirine karışmıştı.
Telefonu kapattı. Ceketini aldı. Gözleri kapının tokmağında kaldı. “Bekle beni,” dedi. “Ama ben önce babamı alıp geliyorum.”
Kapıyı açtı, dışarı çıktı. Ama merdivenlerden inerken… telefon bir kez daha titredi. Ekranda bir video bildirimi belirdi. Gönderici… yoktu.
Video açıldı. Hastane koridorundan çekilmiş bir görüntü. Bir sedyenin üzerinde babası taşınıyordu.
Ve kamerayı tutan, videonun sonuna doğru kamerayı kendi yüzüne çeviren kişi… Sema’nın kendisiydi.
Ama Sema bunu çekmemişti.
Ve ekrana son bir yazı düştü:
“Seçim yok. İçeriden.”
Sema, o an bacaklarının titrediğini hissetti. Tüm dünya karardı.
“İçeriden” artık sadece bir yer değil… bir kaderdi.