Bölüm 2

Vakit iyice geç olmuştu. Güzel bir akşamın ardından hesap ödenmiş, herkes evlerine dağılmıştı.Taksinin arka koltuğunda evine doğru ilerleyen Elif, telefonunu çıkarıp WhatsApp’tan mesaj yazdı: “Aşkım, bizim kızlarla yemeğimiz bitti. Eve dönüyorum.” Mesajın mavi tık olduğunu görünce Kaan’dan gelen yanıtı okudu: “Tamam canım, afiyet olsun. Bugün aldığım güzel bir haber var. Ama bunu ne mesajda ne de telefonda söyleyeceğim. Sakın ısrar etme. Yarını bekle… Seni özledim. Eve girince haber ver bana.” Elif mesajı okurken gözleri pencereden dışarıya çevrilmişti. Yüzünde içten bir mutluluk vardı. Yeni bir günün ilk ışıkları, Elif’in mütevazı evinin perdelerinden süzülüyordu. Komidinin üzerindeki telefondan gelen çalma sesi, onu derin uykusundan uyandırdı. Gözlerini açmadan eliyle gözlüğünü aradı, takar takmaz telefona uzandı. Arayan “Annemdi” “Günaydın anne,” dedi. “Günaydın Elif. Uyuyor muydun yoksa? Sesin uykulu geliyor,” diye sordu annesi.Elif yatağında gerinerek, “Ay evet. Dün gece geç saate kadar makale okudum. Çok geç yattım. Her şey yolunda mı?” diye sordu.Annesinin ses tonunda öfke vardı. “Şu babanla konuş Elif… Yine ilaçlarını almadı.” Bu sözle Elif yatağından fırladı. Sesi sertleşti: “Anne, ne oldu yine? Yine ona abimden mi bahsettin?” “Hayır Elif, ben bahsetmedim. Kendisi abinin ve senin resimlerini bulmuş. Yine içine kapandı. O kadar da sakladım görmesin diye…” Elif’in sesi iyice öfkeyle doldu: “Anne, sana defalarca söyledim, gerekirse o fotoğrafları kaldır, bir yere kilitle. Babam geçmişi hatırladıkça travmaları artıyor.” Annesi bu sözler üzerine patladı: “Ya benim travmalarım, Elif! Ben evladını kaybetmiş bir anneyim! O resimleri at diyorsun… Bunu nasıl yapabilirim? Evlat sahibi olmadığın için bu sözleri söylemek kolay tabii. Al, babanla konuş. Söyle kendisine!” Ardından telefonda uzaktan gelen kısık bir ses duyuldu. “Kim o? Elif mi?” Elif, annesinin sözlerinin ağırlığı altında derin bir nefes aldı. Öfke ve çaresizlik içinde boğulmuş gibiydi.Babası telefona geçti. Sesi yorgun ve kırılgandı: “Elif… Ben… Seni görmek istiyorum. Çok özledim, Elif.” Elif yutkundu. Yumuşak bir ses tonuyla konuştu: “Ben de seni görmek istiyorum baba. Ama lütfen ilaçlarını iç. Lütfen hatırım için ihmal etme. Ve söz veriyorum, en kısa zamanda geleceğim. Üstelik Kaan’la birlikte…” Nuri’nin sesi birden canlandı: “Peki kızım, içeceğim. Sen yeter ki gel. Ama Kaan da gelsin.” Görüşme sonlanmıştı. Elif, babasının hastalığıyla yıllardır mücadele ediyordu. Hastanedeyken gidişat iyiydi, ancak eve döndükten sonra, annesinin de taşıdığı travmalar süreci zorlaştırmıştı. Elif, 15 yaşındayken ailesiyle geçirdiği trafik kazasında, 18 yaşındaki ağabeyini kaybetmişti. Kendi yasını bastırıp, anne ve babasının travmalarıyla başa çıkmak zorunda kalmıştı.Bu süreç, onu meslek seçimine yöneltmişti. Tıp eğitimi boyunca hem duygusal hem de ekonomik zorluklarla mücadele etmiş, ama asla pes etmemişti.