Bölüm 9

Kaan ve Elif, kahvaltıdan sonra sohbetlerine devam ediyordu. Birbirlerine hayatlarını anlatıyorlardı. Elif, ailesinin Ankara’da yaşadığını ve fırsat buldukça onları ziyarete gittiğini anlatıyordu. Bu sırada Kaan aklındaki soruyu sordu:“Elif, bu mesleği neden seçtin?”Elif’in yüzünde kısa süreli bir hüzün belirdi. Bunu fark eden Kaan, sorusuna pişman olmuştu.“Elif, sanırım bu soruyu sormam seni rahatsız etti. Yanıtlamak istemezsen geçebiliriz.”Elif toparlandı, tebessüm etti:“Ah hayır, rahatsız olmadım. Ama görüyorum ki, sen de boş değilsin. Vücut dilim sana bir şeyler ifade etti sanırım.”Kaan memnuniyetle karşılık verdi:“Senin kadar olamam elbette.”Elif, gururunun okşandığını hissetti ve içtenlikle konuşmaya başladı:“Bu mesleği neden seçtim... İçinde bulunduğumuz seçimler hep geçmişe dayanır. Ben de senin gibi, geçmişimde yaşadığım bazı olaylar nedeniyle bir ülkü edindim. Babam ile aramızdaki ilişkiyi çok iyi analiz ettin. Evet, gerçekten de babama aşığım. 15 yaşımdayken, annem, babam ve ağabeyimle birlikte bir trafik kazası geçirdik. O kazada ağabeyimi kaybettim. Babam ise başından darbe almıştı. Birkaç beyin ameliyatı geçirdi ama hayata döndürüldü. Ancak ağabeyimin ölümünü öğrenince, bu fiziksel ve psikolojik travma onu ‘Dissosiyatif Kimlik Bozukluğu’ hastalığına sürükledi. Yıllardır iyileşemedi. Durumu kötüleşince tecrit altına alınması gerekti. Şimdi Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’nde, tecritte. Babam benim kahramanım. Onun dünyasını anlayabilmek için bu mesleği seçtim.”Kaan, bu kadar ağır bir geçmiş beklememişti. Üzgünlüğünü gizleyemedi:“Çok üzüldüm. Gerçekten ne diyeceğimi bilemiyorum. Ama biliyor musun, sen benden daha şanslısın. Bunu duygusal etki yaratmak için söylemiyorum. Benim babam da kahramanımdı. Görev sırasında şehit düştü. Onu 12 yaşımdayken kaybettim. Onu ne kadar özlediğimi anlatamam... Babanın hastalığı hakkında çok bilgim yok, ama yaşadığını bilmek ve onunla konuşabilmek büyük bir ayrıcalık. Ben sadece mezar taşıyla konuşabiliyorum.”Elif, Kaan’daki bu içtenliği fark etmişti:“Evet, haklısın. Yaşıyor olması bana güç veriyor. Ama senin için çok üzüldüm, başın sağ olsun.”Sonra, konuyu biraz daha akademik zemine taşıdı:“Dissosiyatif Kimlik Bozukluğu, kişinin zihninde kendinden farklı karakterler yaratması ve o karakterlerle yaşaması durumudur. Çok mülayim biri, zihninde son derece huysuz bir karakter yaratabilir. Bu karakterlerin kendilerine ait isimleri, alışkanlıkları, düşünceleri olur.”Kaan merakla sordu:“Yani bir tür şizofreni mi bu?”Elif başını iki yana salladı:“Hayır, şizofreni çok farklıdır. O, halüsinasyonlar, sanrılar ve motor davranış bozuklukları gibi semptomlarla ilerler. Dissosiyatif Kimlik Bozukluğu ise kişiliğin bölünmesidir. Zihinde ayrı bir kişi yaşar. Örneğin bir marangoz, zihninde bir tesisatçı yaratabilir. Ya da çok dindar biri, zihninde bir ateist karakter barındırabilir. Gerçek kişiliğin hangisi olduğunu anlamak zordur. Bu farklı karakterlerden biri baskın hale gelirse, diğerlerine zarar bile verebilir. İnsanlar genellikle bu bozukluğu şizofreniyle karıştırır. Ama aslında... bunlar içerdeki gölgelerdir.”Kaan bu sözleri düşündü. Ardından tebessüm ederek Elif’e döndü:“Sana bir şey söyleyeceğim. Hâlâ babanla tanışmayı çok istiyorum.”Elif şaşırmıştı. Kaan’ın hâlâ saygı ve merakla bu isteğini dile getirmesi onu mutlu etmişti:“Elbette. İnan bundan ben de memnun olurum.”Kaan birden ayağa kalktı. Elif şaşkınlıkla baktı:“Hadi o zaman kalkalım. Ziyaret saatini geçirmeyelim.”“Şimdi mi?”“Evet şimdi. Uzun zamandır bir babanın elini öpmedim. Gidip elini öpelim, hatırını soralım.”Elif hem şaşkın, hem memnun bir ifadeyle ayağa kalktı. Kaan samimiydi, bunu kendini ispat için yapmıyordu. Hesabı ödeyip arabaya bindiklerinde, Elif, Kaan’a bakarken içinden sadece şunu geçirdi:“Sanırım âşık oluyorum...”