Bölüm 21

Öğlen olmuştu. Kaan, Nihat ve Elif, hastane ortamından uzaklaşıp farklı bir ortamda yemek için nereye gideceklerini düşünürken Kaan, Elif’e sordu:“Elif, ne yemek istersin?”Elif hafif bir tebessümle cevapladı:“Fark etmeyecek.”Nihat araya girip heyecanla konuştu:“Elif, bizim gittiğimiz bir yer var. Seyyar satıcı ama... Öyle lüks bir yer değil, ama en pahalı restoranlarda bile öyle köfte yiyemezsin.”Elif içten bir gülümsemeyle karşılık verdi:“Nihatcığım, ben de sabahları havyar ile kahvaltı yapıp akşamları şampanyalar içmiyorum. Hem zaten köfteye bayılırım. Hadi gidelim, çünkü çok açım.”Kaan bu samimi cevaba tebessüm ederek başını salladı.Az sonra deniz kenarında bir seyyar köfteciye geldiklerinde, Nihat elini kaldırıp bağırdı:“Salim ağabey, hayırlı işler! Ağır misafirimiz var. Patlat abi üç tane yarım, ayran da ver sana zahmet.”Salim, seyyar kabininde siparişi hazırlamaya başladı. Küçük tabureler ve katlanır masa düzeniyle mobil bir lokantayı andıran bu ortamda üçlü yerlerine oturmuş yemeklerini bekliyordu.Elif söze girdi:“Sizden uzun mesailer harcamanızı isteyeceğim. İlk etapta Efe Yılmazer ile yapılan terapi seanslarının kayıtlarını izlemeniz gerek. Ural bana bazı şifreler verdi. Ancak benim teknik konularda bilgim yeterli değil. Bu şifreleri sizinle birlikte çözeceğiz.”Kaan merakla sordu:“Ne gibi şifreler?”Elif gözlerini kısarak içinden geldiği gibi yanıtladı:“İşte bundan emin değilim Kaan. Ama önsezi. Bunu biliyorum sadece.”Tam o sırada Salim, elinde paketlenmiş köfte ekmeklerle yaklaşıyordu:“Hoş geldin kızım. Sen de mi bu iki deliye takıldın yoksa?”Elif gülümseyerek başını eğdi. Nihat dayanamadı:“Abi bize deli deyip durdun. Elif Hanım’ın kendisi de psikiyatri doktoru... Bak, en sonunda deli doktoru getirdik valla!”Salim kahkaha attı:“İsabet olmuş.”Herkes gülüyordu. Ardından Salim, biraz daha ciddi bir tonla ama hâlâ güler yüzlü bir ifadeyle devam etti:“Latife bir yana, ‘atın iyisine doru, yiğidin iyisine deli’ derler. Bizim çocukları ne zamandır tanırsın bilmem ama kefilleri benim. Kimseye zararları olmaz. Hadi size afiyet olsun.”Üçlü, köfte ekmeklerini yedikten sonra tekrar Gülhane Eğitim ve Araştırma Hastanesi’ne döndü. Elif, Efe Yılmazer ile kendisinin yapmış olduğu psikoterapi seanslarını açıp Kaan ve Nihat’ın izlemesini sağlıyordu. Kaan dikkatle ekranı takip ederken bir anda videoyu durdurdu ve Elif’e döndü:“Bu görüntüde, ilk seansta Ural’ın konuşması mı var?”Elif başını sallayarak yanıtladı:“Evet. Bana ilk geldiğinde Ural kimliğiyle gelmişti. Ancak Efe, Ural’ı engelleyip tekrar kendi kimliğine dönmüştü.Kaan, bu açıklamadan sonra anlamış bir şekilde videoyu yeniden oynattı.Ekranda Ural konuşuyordu:“Adım, sizin de bildiğiniz gibi Ural Sert. Yaşım 28. Efe ile aynı evde yaşıyoruz. Benim ev arkadaşım kendisi. Onunla 6 ay önce çalıştığım ‘Piramitsoft’ isimli yazılım firmasında tanışmıştık ve birlikte çalışıyorduk. Ancak yaşadığım bir hacker saldırısı sonrası işten çıkarıldım. Ben de işten çıkarılmamı hazmedemeyerek kendi firmamı kurdum. 6 aydır kendi firmamda çalışmaktayım.”Kaan aniden videoyu durdurdu ve derin bir sessizlik içinde düşünmeye başladı. Elif, onun bir şey fark ettiğini hissederek sordu:“Kaan? Bir şey mi oldu?”Nihat da düşünceliydi:“Bildiğim kadarıyla böyle bir firma yok.”Kaan kendi kendine konuşur gibi mırıldandı:“’Onunla 6 ay önce çalıştığım Piramitsoft isimli yazılım firmasında tanışmıştık’ diyor. Bu gerçekten bir şifre... Ancak ‘Piramitsoft’ demekle ne demek istiyor?”Elif, iki polisin kafasında dönen düşünceler hakkında hiçbir fikri olmadan onları izliyordu. Bu cümlenin altındaki anlamı bulmak, artık onların önündeki yeni bilmeceydi.