Bölüm 20

Efe uyanmış ve yatağından kalkıp odanın ortasındaki yere sabitlenmiş masa ve sandalyeye oturup çevresine bakınarak odayı gözlemliyordu. Elif, Efe Yılmazer’in odasına yönelirken, Mehmet Selim, Kaan ve Nihat gözlem odasına geçiyordu. Kaan ve Nihat gözlem odasına geçtiklerinde ilk kez, kendilerinin bildiği “4Y1” ile karşı karşıya geliyorlardı. Bir polis olarak, onu bir “suçlu” gibi görseler de, etik olmadan dahi yapsa bile, yaptığı tespit ve ihbarlar yüzünden ona karşı sempatilerini hissediyorlardı. Nihat, gözlem odasından, Elif’in Efe’nin odasına yalnız girdiğini görünce,“Ya bu delinin elini ayağını bağlasaydık bari, kıza bir şey yapmasın...” diyordu.Elif, Efe Yılmazer’in odasına girdiğinde “Efe” Elif’i görünce,“Demek her şeyi çözdün. Beni buraya kapattın ve mesajımı aldın.”Elif daha farklı bir tavırla ona,“Mehmet hocama aslında Ural’ın varlığını söylemen, seni bana yönlendirmesi için bir oyundu, değil mi Efe?”Deyince “Efe” gülerek alkışlamaya başlamıştı.“Çok zekisin. Gerçekten senin kadar zeki bir kadın tanımadım! Evet! Seninle tanışmak için profesöre bir yem attım. O da beni sana yönlendirdi. Bana şizofreni tanısı koyduğunda benimle oyun oynadığınızı anlamıştım. Mehmet Selim gibi bir profesör hata yapmış olamazdı. Ben zaten dissosiyatif olduğumu ve kişiliklerimi biliyordum. Senin profesör ile çalıştığını ve benim terapimi aslında kameradan gözlemlediğini biliyor ve seni merak ediyordum. Beni sana ikinci bir göz olarak gönderecekti ama aslında gözü de üzerimde olacaktı.”Diye alaycı şekilde konuşurken, gözlem odasında onu izleyen profesör, kendi kendine fısıldayarak,“Çok zekice.” Diyordu.Ancak Elif de Efe’nin planını biliyordu. O da kendinden emin bir şekilde,“Aslında bunu bana ‘mail attığını’ söylediğin ikinci seansta anlamıştım. Sana mail adresi vermediğim halde, mail adresimi bulduğunu söyledin. Senin seviyende biri, istediği her bilgiye ulaşabilir. Sağlık Bakanlığı’nın veri tabanında babamın kaydını ve kendin gibi aynı hastalıktan yattığını biliyordun. Benim onunla ilgilendiğimi, bu hastalığı nasıl araştırdığımı ve babamın değerlerinin nasıl değiştiğini gördün. Babamdaki diğer karakterleri silebilmeye başladığımı öğrenmiştin. Amacın da benimle irtibat kurup, aslında sendeki ‘kripton taşını’ yok etmemi isteyecektin. Kripton taşın aslında Ural değildi. Ona ihtiyacın vardı. O olmayınca sen bir hiçsin... Senin kripton taşın aslında Ezgi’ydi.”Dediğinde Efe’nin bir anda yüzü asılmış ve gerilmişti. Planının ortaya çıktığının farkındaydı. Elif sözüne devam ediyordu.“Peki bir konuda sana bir şey soracağım, inan ki bunu çok merak ediyorum.”Efe dikkat kesilmişti. Elif sözüne devam ediyordu.“Operasyon esnasında seni izlediğimi nasıl anladın?”Efe kahkaha atmıştı.“Gerçekten bu basit soruyu mu soruyorsun? O salağa (Ural) senin bilgisayarını hacklemesini söylemiştim. Benim hatam onu kontrol etmemek oldu. O ise sana video göndermiş. Aptal bana bunu söylediğinde, randevunun neden iptal edildiğini anlamış oldum. Çünkü hasta değildin, ‘acil işi çıktı’ dediler. Bir psikiyatri doktorunun işi başka ne olabilir? Bekarsın ve çocuğun da yok. Annen Ankara’da. Baban ise Bakırköy’de... TUSAŞ demek devlet demektir. Beni tecride senden başka kimse aldıramazdı. Diğer doktorlar aptal... Yaptıkları testleri bile geçtim. Ama sen öyle değilsin. Kapı kırıldığı ve timin içeri girdiği an, sen olduğundan emin oldum. ‘Bilgisayarın hacklendi’ demem gerekiyordu ki videoyu görmemen içindi. O aptal bütün planlarımı bozdu. Yoksa beni asla yakalayamazdın.”Elif yerinden kalkıp odanın çıkışına yönelirken,“Gözden kaçırdığın bir kavram var Efe... Seni ben yakalamadım. Az önce dedin ya, TUSAŞ demek devlet demektir diye. Seni yakalayan aslında devletti. Gözü üzerindeydi. Onlar seni izledi, ben sadece seni çözdüm. Devlet herkese yüzünü bir şekilde gösterir. Sana 24 saat veriyorum. Düşün... Ya bana Ural’ı verirsin, ya da ben onu senden, seni silme pahasına alırım. Biliyorsun ki kripton taşın artık bende... Ve burada ben istediğim sürece kalacaksın.”Deyip odadan çıktığında Efe öfkelenmiş, sinir krizi geçiriyordu.