Evelyn gözlerini açtığında cenaze alanında değildi.
Burası farklıydı.
Boş bir okul koridoru.
Duvarlarda eski fotoğraflar vardı.
Ama bütün öğrencilerin yüzleri silinmişti.
Evelyn yürümeye başladı.
"Maxien?"
Cevap yoktu.
Sonra koridorun sonunda biri göründü.
Bir insan.
Normal bir insan.
Evelyn durdu.
Çünkü onu tanıyordu.
"Max..."
Maxien Rishwold yavaşça ona baktı.
Canlıydı.
Gerçekti.
Evelyn'in gözleri büyüdü.
"Sen..."
"Sen yaşıyorsun."
Maxien hiçbir şey söylemedi.
Sadece ona baktı.
Ve Evelyn'in içindeki bütün öfke geri döndü.
"Sen yaşıyorsun."
Sesi titredi.
"Sen gerçekten yaşıyorsun."
Maxien:
"Evelyn..."
"Hayır."
Evelyn başını salladı.
"Hayır, sakın."
Bir adım attı.
"Bizi izledin."
"Bizi korkunun içine attın."
"Arkadaşlarımızın birbirini unutmasını izledin."
Maxien:
"Ben—"
"Hayır Max."
Evelyn'in sesi yükseldi.
"Bu sefer konuşmayacağım."
Koridor titremeye başladı.
"Sen benim ne yaşadığımı bilmiyorsun."
Maxien sustu.
"Sen hiç dışlanmanın nasıl olduğunu bilmiyorsun."
"Etrafındaki insanların seni anlamamasını bilmiyorsun."
"Her gün güçlü görünmeye çalışmanın ne kadar yorucu olduğunu bilmiyorsun."
Işıklar yanıp söndü.
"Ben o arkadaş grubuna sahip olmak için kendimden ne kadar verdim biliyor musun?"
Maxien'in yüzü değişti.
"Evelyn..."
"Hayır!"
Sesi yankılandı.
"Ben hep herkesi korudum."
"Benjamin'i."
"Elanor'u."
"Hunter'ı."
"Ivy'yi."
"Elias'ı."
"Giselle'i."
Evelyn'in sesi bozulmaya başladı.
"Ama kimse..."
"Kimse bana 'Sen iyi misin?' demedi."
Bir anda koridor sessizleşti.
Evelyn'in nefesi değişti.
Maxien'in yüzündeki ifade değişti.
"Korktuğum şey buydu..."
Evelyn:
"Ne?"
Maxien fısıldadı:
"Seni kaybetmek."
Ama çok geçti.
Evelyn'in gölgesi değişmeye başladı.
Ellerinde garip bir karanlık oluştu.
Sesi derinleşti.
İnsan sesi olmaktan çıkıyordu.
"Ben..."
"Ben sadece..."
Gözleri karardı.
"BEN ARTIK DAYANAMIYORUM."
Vücudu yavaşça o dünyadaki yaratıklara benzemeye başladı.
Uzun.
Bozuk.
Yabancı.
Evelyn korkuyla kendi ellerine baktı.
"Hayır..."
Maxien ona yaklaşmadı.
Kaçmadı.
Sadece baktı.
Çünkü onun gördüğü şey bir canavar değildi.
Yaralanmış bir arkadaştı.
Evelyn'in sesi yaratık gibi yankılandı:
"BENİ DE UNUTACAKLAR."
Maxien bir adım attı.
Ve sadece bir şey söyledi.
"Evelyn."
Her şey durdu.
Yaratığın hareketleri kesildi.
Maxien tekrar söyledi:
"Ben senin adını hatırlıyorum."
Sessizlik.
"Evelyn Berry Williams."
Evelyn'in gözlerinden yaşlar süzüldü.
Maxien:
"Sen bir canavar değilsin."
"Sen sadece çok uzun süre yalnız kalmış birisin."
Karanlık geri çekildi.
Evelyn yere çöktü.
Tekrar eski haline dönmüştü.
Maxien yanına oturdu.
Evelyn fısıldadı:
"Sen... neden hâlâ beni hatırlıyorsun?"
Maxien cevap verdi:
"Çünkü sen herkes beni unutsa bile..."
"Benim adımı söyleyen ilk kişiydin."
Koridorun sonunda yaratıkların sesleri duyuldu.
Ama bu sefer Evelyn korkmadı.
Çünkü artık biliyordu:
Maxien düşmanı değildi.
O da burada sıkışmıştı.