Etraf hâlâ cenaze alanı gibiydi.
Gri gökyüzü.
Soğuk hava.
Sessizlik.
Evelyn, Maxien'in karşısında duruyordu.
Ama bu sefer korkmuyordu.
Kızgındı.
"Konuş."
Maxien başını kaldırmadı.
Evelyn'in sesi titredi.
"Neden bunu yaptın Max..."
Bir adım yaklaştı.
"Önce bütün grubu dağıttın."
"Sonra bizi buraya kapattın."
"Senin acın yetmiyormuş gibi bir de korkuyla yüzleşiyoruz."
Maxien hâlâ sessizdi.
"Eğer bir derdin varsa söyleyebilirdin!"
Evelyn'in gözleri doldu.
"Bizi neden bunun içine çektin?"
Sessizlik.
"Tabii..."
Evelyn acı bir şekilde güldü.
"Sen hiç yalnızlık çekmedin, değil mi?"
Maxien ilk defa ona baktı.
"Senin her zaman yanında birileri vardı."
"Etrafında insanlar vardı."
"Ama ben..."
Evelyn'in sesi kırıldı.
"Ben o arkadaş grubuna sahip olmak için neler yaptım biliyor musun?"
Gözlerinden yaşlar süzüldü.
"Ben o grubu kaybetmemek için ne kadar uğraştım biliyor musun?"
Bir adım daha attı.
"Neden bunu yaptın dedim sana!"
Sesi yankılandı.
"NEDEN BUNU YAPTIN?"
Cenaze alanındaki herkes dondu.
Yüzsüz insanlar bile hareketsiz kaldı.
"Konuş!"
"Eğer gerçekten Max isen..."
"Bir kere olsun bana dürüst ol!"
Ama Maxien sadece ona bakıyordu.
Ne kızgınlık vardı yüzünde.
Ne savunma.
Sadece...
Üzüntü.
Evelyn bağırdı:
"AĞZINDAN İKİ LAF ÇIKAR BARİ!"
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonunda Maxien fısıldadı:
"Bitirdin mi?"
Evelyn şaşırdı.
Maxien gözlerini yere indirdi.
"Çünkü şimdi sıra bende."
Evelyn sustu.
Maxien yavaşça konuşmaya başladı.
"Sen hep güçlü olan kişi oldun, Evelyn."
"Her şeyi toparlayan."
"Herkesi koruyan."
Başını kaldırdı.
"Ama kimse sana..."
"Senin de yorulduğunu sormadı."
Evelyn'in yüzündeki öfke biraz değişti.
Maxien devam etti:
"Benim yanımda insanlar vardı, evet."
"Ama kimse benim gerçekten korktuğumu bilmiyordu."
Evelyn:
"Korktuğun şey neydi?"
Maxien ona baktı.
"Unutulmak."
Rüzgâr esti.
"Öldüğümde beni hatırlayacaklarını sandım."
"Ama bu dünya bana şunu gösterdi..."
Maxien'in sesi titredi.
"Bir insanın gerçekten ölmesi..."
"Hatırlanmamasından daha kolay."
Evelyn sustu.
Maxien:
"Ben sizi buraya getirmedim."
"Ben sizi korumaya çalıştım."
Evelyn:
"Yalan..."
Maxien başını salladı.
"Keşke yalan olsaydı."
O anda gökyüzünde bir çatlak oluştu.
Yüzsüz varlıkların sesleri duyuldu.
Maxien fısıldadı:
"Onlar seni seçti, Evelyn."
Evelyn:
"Neden?"
Maxien ona baktı.
"Çünkü grubun kalbi sendin."
Sessizlik.
"Ve kalp durursa..."
"Hatıralar da ölür."
[KAYIT BOZULMASI]
Evelyn gözlerini açtı.
Ama Maxien'in son söylediği cümle hâlâ aklındaydı:
"Beni suçlamadan önce... beni hatırlamaya çalış."