Asena donup kaldı.
Sırtından buz gibi bir ürperti geçti.
Yavaşça arkasını döndü.
Ama orada kimse yoktu.
Koridor boştu.
Taş duvarlar, loş ışıklar ve derin bir sessizlik...
Asena'nın nefesi hızlandı.
"Kim var orada?" diye fısıldadı.
Cevap gelmedi.
Birkaç saniye bekledi.
Sonra kendi kendine gülmeye çalıştı.
"Tamam... Korkuyorsun sadece."
Fakat tam dönmek üzereyken koridorun sonundaki kapılardan biri yavaşça gıcırdadı.
Giiiiiiç...
Asena'nın kalbi yerinden çıkacak gibiydi.
Kapı kendi kendine açılmıştı.
İçerisi karanlıktı.
Normalde kaçması gerekiyordu.
Ama merakı korkusundan daha güçlüydü.
Telefonunun fenerini açtı ve kapıya doğru yürüdü.
Her adımında ayakkabılarının sesi taş zeminde yankılanıyordu.
Tak...
Tak...
Tak...
Kapının önüne geldiğinde içeride küçük bir oda olduğunu gördü.
Duvarlar eskiydi.
Tavanın köşelerinde örümcek ağları vardı.
Odanın ortasında ise tozla kaplanmış ahşap bir sandık duruyordu.
Asena dizlerinin üzerine çöktü.
"Burada ne işi var bunun?"
Sandığın kapağını yavaşça kaldırdı.
İçinde eski mektuplar ve sararmış kâğıtlar vardı.
Tam o sırada...
Koridorun derinliklerinden bir ayak sesi duyuldu.
Tak...
Asena dondu.
Tak...
Bu kez daha yakındı.
Tak...
Tak...
Sanki biri ağır ağır ona doğru yürüyordu.
Asena nefesini tuttu.
Telefonunun ışığını kapattı.
Oda karanlığa gömüldü.
Ayak sesleri kapının önünde durdu.
Sessizlik.
Mutlak sessizlik.
Asena kalbinin sesini bile duyabiliyordu.
Sonra kapının dışından çok alçak bir ses geldi.
"Çıkabilirsin..."
Asena'nın gözleri büyüdü.
Çünkü bu ses bir yetişkine ait değildi.
Bir çocuk sesi gibiydi.
Ve saray çoktan boşalmıştı.