Asena paslı anahtara bakarken koridorun diğer ucundan bir ses duydu.
"Hey!"
Bu kez ses ne fısıltı gibiydi ne de ürkütücüydü.
Gerçek bir insana aitti.
Asena irkilerek döndü.
Koridorun girişinde kendi yaşlarında bir çocuk duruyordu.
Çocuk da en az Asena kadar şaşkın görünüyordu.
"Sen de mi burada kaldın?" diye sordu.
Asena birkaç saniye cevap veremedi.
"Ne?"
"Sarayda. Sen de mi saklandın?"
Asena'nın gözleri büyüdü.
"Sen kimsin?"
Çocuk omuz silkti.
"Adım Kerem."
"Asena."
İkisi de birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonunda Kerem gülmeye başladı.
"Harika. Ben burada hayaletlerden kaçtığımı sanıyordum, meğer başka biri de aynı şeyi yapmış."
Asena istemeden hafifçe güldü.
Ama sonra aklına siyah siluet geldi.
"Burada bir şey gördüm."
Kerem'in gülümsemesi kayboldu.
"Siyah bir şey mi?"
Asena'nın kalbi hızlandı.
"Sen de mi gördün?"
Kerem başını yavaşça salladı.
"Yaklaşık yarım saattir görüyorum."
Koridor yeniden sessizleşti.
Uzaktan bir kapının gıcırdadığı duyuldu.
İkisi de aynı anda sesin geldiği yöne baktı.
Kerem el fenerini kaldırdı.
"Aslında..." dedi.
"Sana söylemem gereken bir şey var."
"Neymiş?"
Kerem birkaç saniye tereddüt etti.
Sonra fısıldadı:
"Ben buraya ilk kez gelmedim."
Asena'nın içini kötü bir his kapladı.
"Ne demek o?"
"Geçen yıl da geldim."
"Ve?"
Kerem'in yüzü bembeyaz oldu.
"Geçen yıl burada kaybolan bir çocuk vardı."
Asena'nın nefesi kesildi.
Kerem karanlık koridora baktı.
"Ve gördüğün siluet..."
Yutkundu.
"...onu son gören kişilerden biri olduğumu düşünüyorum