Topkapı Sarayı.
Yürüdükçe şehir daha sessizleşmeye başladı. Eski taş yollar, loş sokak lambaları ve uzaktan gelen martı sesleri… İstanbul gecesi ona hem güzel hem de ürkütücü geliyordu.
Sonunda sarayın dış duvarlarını gördüğünde istemsizce durdu.
Devasa taş yapı gecenin içinde karanlık bir gölge gibi yükseliyordu.
Asena’nın kalbi hızlandı.
“Gerçekten geldim…”
Sarayın girişine yaklaştığında okul grubundan birkaç kişi gördü. Öğretmenler öğrencileri topluyordu. Bazıları heyecanla fotoğraf çekiyor, bazılarıysa korku hikâyeleri anlatıyordu.
“Asena!”
Sınıfından Ece ona el salladı.
“Senin gelmeyeceğini sanıyordum!”
Asena zorla gülümsedi.
“Son anda hallettim…”
Aslında ne annesinin onu aradığını düşünmek istiyordu ne de evden gizlice para aldığını.
Çünkü şu an tek düşündüğü şey geceydi.
Rehber onları sarayın içine götürürken eski taş koridorlarda yankılanan ayak sesleri Asena’nın tüylerini diken diken etti. Tavanlar yüksekti. Loş sarı ışıklar duvarlara vuruyor, bazı yerler neredeyse tamamen karanlıkta kalıyordu.
“Burası Osmanlı döneminde kullanılan geçitlerden biri,” dedi rehber.
“Asırlar boyunca burada sayısız olay yaşandı.”
Asena etrafına bakarken grubun gerisinde kaldı.
Tam o sırada…
İlerideki karanlık koridorda bir şey gördü.
Siyah bir siluet.
Hareketsizce durmuştu.
Asena gözlerini kısmış halde birkaç saniye baktı. Kalbi hızlanmıştı.
Ama yanından biri geçince görüntü kayboldu.
“Hayal gördüm…” diye mırıldandı.
Tur devam ettikçe saray daha da sessizleşiyordu. Özellikle harem tarafına geldiklerinde ortam değişmiş gibiydi. Dar koridorlar, kapalı kapılar ve içerideki ağır hava…
Ece korkuyla fısıldadı:
“Burada gece ses duyuluyormuş.”
Asena cevap vermedi.
Çünkü gerçekten bir ses duymuştu.
Çok uzaktan gelen metal sürtünmesi gibi bir ses…
Sanki biri eski bir kapıyı yavaşça açıyordu.
Bir süre sonra rehber herkesi avluya topladı.
“Yarım saat sonra çıkıyoruz arkadaşlar.”
Asena’nın gözleri büyüdü.
İşte fırsatı buydu.
Grup çıkarken bir yere saklanabilirdi.
Avlunun kenarındaki karanlık geçide baktı. Orası diğer yerlere göre çok daha tenha görünüyordu.
Kimse fark etmeden yavaşça geri çekildi.
Kalbi o kadar hızlı atıyordu ki nefes almakta zorlanıyordu.
Bir sütunun arkasına geçti ve insanların uzaklaşmasını bekledi.
Sesler giderek azaldı.
Sonunda saray sessizliğe gömüldü.
Asena yavaşça gülümsedi.
“Başardım…”
Tam o anda…
Arkasından bir fısıltı duyuldu.
“Burada olmaman gerekiyor.”
Asena donup kaldı...