Sınır hattına giden tek geçit olan boğaz, yoğun bir sis tabakasıyla kaplanmıştı. Defne, görüş mesafesinin birkaç metreye kadar düştüğü bu sisin içinde bir gölge gibi ilerliyordu. Kolundaki yaranın sızısı zihnini zorlasa da adımlarını bir an bile yavaşlatmadı.
Peşindeki grubun sesleri arkada kalmıştı ama bu durum tehlikenin geçtiği anlamına gelmiyordu. Arazinin bu tarafı tamamen tuzaklarla ve pusu noktalarıyla doluydu.
Defne bir kayalığın arkasına çekilip dizlerinin üzerine çöktü. Sol kolunu hareket ettirmekte zorlanıyordu. Şalını daha da sıkarak kanamayı baskılamaya çalıştı. Soluk soluğaydı.
Cebindeki pusulayı çıkarıp baktı. Güvenli bölgeye üç kilometre kalmıştı. Ancak tam önündeki dar patikayı tutmuş iki adet nöbetçi vardı. Ellerindeki gece görüş dürbünleriyle vadiyi tarıyorlardı. Telsiz kullanmadan, sessizce geçmek zorundaydı.
Tabancasını kavradı. İki mermi... İki hedef. Başka şansı yoktu.
Aynı saatlerde karargahta rüzgar şiddetini artırmıştı.
Mert, nöbetçi kulübesinin önünde tek başına dikiliyordu. Doktorun "istirahat et" emirlerine rağmen revirde durmamış, gece nöbetine dahil olmuştu. Yüzü soğuktan sertleşmiş, gözleri karanlık dağ sırasına kilitlenmişti.
Sinan elinde iki termus bardakla Mert’in yanına adımladı. Bardaklardan birini Mert’e uzattı.
"Abi, Yüzbaşı Barış yine devriyeye çıktı. Seni burada görürse yine laf edecek," dedi Sinan.
Mert sıcak çaydan bir yudum aldı. Gözlerini dağlardan ayırmadan konuştu:
"Etsin Sinan. Biz komutanımızdan nöbet yerini terk etmemeyi öğrendik. O dağda tek bir kurşun atılsa, sıcaklığı buraya kadar gelir. Ben burada bekleyeceğim."
Sinan başını salladı. O da farkındaydı; Mert’in aklı da kalbi de sınırın diğer tarafındaydı. Mert’in duruşundaki o sarsılmaz irade, timin kalanına da güç veriyordu. Yüzbaşı Barış ne kadar sert kurallar koyarsa koysun, Pars Timi hâlâ Defne Üsteğmen’in ruhuyla hareket ediyordu.
Mert cebindeki nota tekrar dokundu. İçinden tek bir cümle geçirdi:
"Çabuk dön Defne... Çabuk dön."