Pamir ve Uzay birbirine dolanan parıltılı şeritlerden kurtulmaya çalıştıkça durum tam bir fiyaskoya dönüşüyordu. Uzay ayağını tüllerden kurtarmak için savurdukça fener telleri Pamir’in koluna daha çok dolanıyor, Pamir ise doğrulmaya çalıştıkça kafasındaki parlak konfetiler Uzay’ın yüzüne dökülüyordu.
"Kolunu çek şuradan, boğuluyorum!" diye homurdandı Uzay, kafasına yapışan tülü üflerken.
"Sen ayağını üstümden çekersen kurtulacağız dahi çocuk!" diye karşılık verdi Pamir. Bir yandan da durumun komikliğine dayanamayıp gülmekten karnına ağrılar giriyordu.
İki genç adam halının üzerinde bir düğüm gibi kıvranıp didişirken, Tomris’in kahkahaları odayı doldurmaya devam ediyordu. Sandalyesinin kenarlıklarını sıkmış, gözlerinden yaşlar akarcasına gülüyordu. Günlerdir içinde biriken o taşlaşmış karanlık, yerini nefes nefese bir neşeye bırakmıştı.
Aşağıdan gelen o çınlayan sesi duyan Handan Hanım, merdivenleri telaşlı adımlarla tırmanıp nefes nefese odaya daldı. "Neler oluyor burada, Tomris iyi mi—"
Cümlesi kapının eşiğinde donup kaldı. Gözleri önce halıda parlak süslere sarılmış paket gibi debelenen oğluna ve Pamir’e, ardından hayat dolu kahkahalarla sarsılan Tomris’e kaydı. Elini kalbine bastırıp hayretle gülümsedi; haftalardır dökülen yas gözyaşları bu kez yerini saf bir rahatlamaya bıraktı.
O sırada Tomris, gülücüklerinin arasında nefes almaya çalışarak dudaklarını araladı. Boğazındaki o haftalar süren paslı kuruluk bir anda dağıldı. Sesi önce fısıltı gibi, kesik kesik ve çatallı çıktı:
"Aptal... Aptalsınız..."
Gülmekten gözlerini kısıp, o ikonik göz devirmesini bu kez kıkırtılar eşliğinde savurdu.
"İkiniz de... İnanılmazsınız..."
Odadaki zaman bir saliseliğine durdu. Pamir çekiştirdiği kurdeleyi unutup donakaldı, Uzay ise tülün altından fırlayan başıyla öylece Tomris’in yüzüne kilitlendi. Günlerdir bir harf bile fısıldamayan o dudaklar, haftalar sonra ilk kez konuşmuştu.
Uzay’ın yüzündeki o homurtulu şaşkınlık bir anda kocaman bir sırıtışa dönüştü. "Gördün mü Pamir?" dedi, hâlâ sırtüstü yerde yatarken. "İlk lafı bize hakaret oldu. Bizim kız kesinlikle geri döndü."
Pamir de başını geriye atıp kahkahayı bastı. Yerdeki o parlak süslerin, sökülen kurdelelerin arasında ikisi de didişmeyi bıraktı; Tomris’in kahkahasına katılarak haftalardır ilk defa gerçekten nefes aldıklarını hissettiler.