Seni görünce kalbim yerinden çıkacak diye korkuyorum. Ama sanki görmek istediğim en son kişiymişsin gibi yapıyorum.
Affet ama, bu sana olan hislerimden.
Seni ilk gördüğüm an çiçekler açmıştı,şarkılar çalıyordu,kuşlar ötüyordu, herşey rengarenkti sanki.
İçimde bir karanlık var, gün geçtikçe büyüyor . Tamamen bana hakim olmasından korkuyorum.
Tabi bunun büyük bir felaket getireceğini tahmin edememiştim. Nerden bilecektim o yaşta . Gerçi kaç yıl geçti sana karşı birşeyler hissettiğimi farkettiğimden beri , böyle dediğime bakma hala kendim de pek kabul etmiş değilim.
Kimse bilmiyor , hala seni gördüğümde kalbimin sıkıştığından, nefesimin daraldığından,ellerimin titrediğinden.
Bilseler yüzme tükürürler. Gülmeyin ama onu görünce , içimde kıpraşan hiçbirşey yokmuş gibi davranıyorum ama kendime bile itiraf edemediğim bir şey var, o da ona hala aşık olmamam.
Okyanustan rengini çalan gözlerini her gördüğümde ,içimde ki küçük kız o okyanusta boğuluyor!
Belki Birgün benim seni gördüğüm gibi sende beni görürsün Poseidon…..