Simsiyahtı gözleri, kararsızlık dolu hücreleri.
Hissettim gerçekten tenini
Uzaktan gördüm, o kalabalğın içinde seni.
Ama hayalim kokuyor heryeri.
Nasıl ayırt ettim bilmiyorum sesini? Geceden çalmışsın gözlerinin rengini.
Bir ahenk var sanki , o gülüşün ,konuşman , sesin ,tavrın . karadelik gibi çektin içine beni.
Seni ilk gördüğümde dedim olabilir mi? Körmü olmuştum?yoksa sağırmı?aksi taktirde nasıl imkansız aşka düşerdi yüreğim?cesaret edemezdim buna.
İçine çekiyorsun beni! O karanlığın içine girmekten tereddüt etmeden,karşılık vermeden izin veriyorum beni yok etmene.
Duvarlara,kaleme ,kağıda anlatım seni ,kendime bile anlatmaktan çekinirken.
Kabul et ilk sende verdin bana cesaret, sen verdiğin bana bu cüreti.hepsi senin suçun! Gece gibi karanlık gözlerine bakmama izin verdiğin. Şimdi niye derin gözlerini kaçırıyorsun benden?
Sence kaldıramam mı karanlığı, dayanamam mı? Ya aslında ben de istiyorsam bu laneti, yanına al beni.
En büyük günahım ol!
Sana karşı hislerim o kadar çok ki içime sığmıyor bu karanlık, fakat yazamıyorum kağıda , dilim tutuldu sanki bağıramıyorım gecenin karanlığına.
Belki bende geceyi gündüze,güneşi aya sevabı ,günaha örneği,ayıba tercih ediyorumdur.