Önceki bölümler de gelen destekleriniz için çok mutlu oldum. Emeğimin karşılığını almak çok güzel hissettirdi. Hepinize bol bol teşekkürlerimi iletiyorum.
ℒ𝓸𝓿𝒆 𝔂𝓸𝓾 ᥫ᭡.
Gece bastırmıştı.
Gökyüzü koyu griye dönmüştü.
Yağmur, sanki dünyaya ağlıyormuş gibi sessizce yağıyordu.
Jungkook, yağmur damlaları içinde o yaralı kişiye ulaşmaya çalışırken çamurda kaydı, ama düşmeden toparlandı.
Peşindeki zombilerin çığlıkları kulaklarında çınlıyordu.
“Buraya gel!” diye bağırdı, kolundan tuttuğu kişiyi sürükleyerek en yakındaki boş binaya soktu.
Kapıyı kapatır kapatmaz yere yığıldılar.
Zombi çığlıkları dışarıda yankılandı, sonra uzaklaştı.
Jungkook derin derin nefes alıyordu.
Gözlerini kapatıp alnındaki terle karışan yağmur damlalarını sildi.
Tam ayağa kalkacaktı ki, arkasında bir hareket hissetti.
Yaralı çocuk kımıldanıyordu.
Ama bir şey... garipti.
Ten rengi solgundu.
Ve gözleri...
Bir anlığına boşluğa baktı.
Taehyung kapıdan içeri daldığında, o anı yakaladı.
“Geri çekil!” diye bağırdı.
Jungkook, refleksle kenara sıçradı.
Yaralı çocuk, bir çığlıkla ağzını açtı—ama bu insan çığlığı değildi artık.
Dönüşüm başlamıştı.
Taehyung hızla elindeki bıçağı çekti.
Ve Jungkook’un önüne geçti.
İlk kez bu kadar sertti.
İlk kez bu kadar korkmuştu.
“Gözlerini kapa,” dedi Jungkook’a.
Ama Jungkook gözlerini kapatmadı.
O, Taehyung’un savaşırkenki halini izledi.
Karanlıkta, siluetinin içinde ateş gibi yanan bir öfke vardı.
Bir an, sanki zaman yavaşladı.
Taehyung’un gözlerinde bir parlama.
Zombi yere düştü.
Sessizlik.
Jungkook titreyerek ayağa kalktı.
“Sen..."
Taehyung arkasını döndü.
“İyi misin?”
Ama Jungkook’un kafasında başka bir şey yankılanıyordu.
Taehyung’un ellerindeki kan.
Yüzündeki ifade.
Ve o an hissettiği şey: hayranlık. Korku değil.
Birdenbire Jungkook’un göğsü sıkıştı.
Sanki kalbi yerinden çıkacak gibiydi.
Ne olduğunu bilmiyordu.
Ama bir şey büyüyordu içinde.
“Bana bunu neden yapıyorsun?” dedi kısık bir sesle.
Taehyung durdu. “Ne?”
“Her seferinde... beni kurtarıyorsun. Her seferinde seni biraz daha tanıyorum. Ama sonra... sen hep susuyorsun.”
Taehyung’un boğazı düğümlendi.
Bakışları, Jungkook’un gözlerine kilitlendi.
“Çünkü ne zaman sana baksam...”
“Kendimi affedemiyorum.”
Jungkook, bir adım attı.
Kalbi deli gibi atıyordu.
Taehyung bir adım geri çekildi.
Ama Jungkook onu tuttu.
“Ne yaparsan yap... kim olursan ol...
Ben sana güveniyorum, Taehyung.”
Ve o an...
Taehyung ellerini Jungkook’un yüzüne koydu.
Titreyerek.
"Yapmamalıyım..." dedi.
Ama Jungkook fısıldadı:
“Yap.”
Ve dudakları buluştu.
Yağmurun kokusu, kanın keskinliği, ve o anın tuhaf sıcaklığı içinde...
Zombi kıyametinin ortasında, iki kalp birbirini buldu.
---
Bir sonraki bölüm spoi;
Öpücüğün hemen ardından gelen silah sesiyle irkildiler.
Dışarıdan biri bağırıyordu:
“Teslim olun! Hepiniz arandınız!”
Yeni bir tehdit yaklaşıyor. Ve bu kez... zombilerden daha zeki.
Gece gece de heyecanlı bir bölüm atılır mı bilmiyorum ama yeni bölümü yarın atacağım kesin. Yazım hatası varsa kusura bakmayın güzeller. Yazı stilleriyle işkince çekmeseydim, 10 dk önce atacaktım. Neyse, olsun.
Öptüm hepinizi byss