Lina ertesi sabah alarmı çaldığında gözlerini açmak istemedi.
Gece geç saatlere kadar yer altında kalmıştı. Eve döndüğünde saat neredeyse üçtü. Üstelik uyumadan önce proje dosyasını da kontrol etmişti.
Telefonunu eline aldı.
08.12
Ders 09.00’daydı.
“Harika.”
Beş dakika sonra hazırlanmış, çantasını alıp evden çıkmıştı.
Kampüse girdiğinde koridorda Ece’yi gördü.
Ece, Lina’yı baştan aşağı süzdü.
“Sen iyi misin?”
“İyiyim.”
“Yalan.”
“Niye?”
“Yüzün uykudan düşmüş.”
Lina gözlerini devirdi.
“Gece uyuyamadım.”
Ece’nin yüzü bir anda değişti.
“Birisiyle mi konuştun?”
Lina durdu.
“Ne?”
“Gece.”
“Hayır.”
“Telefonla?”
“Hayır.”
Ece gözlerini kıstı.
“Lina, sen kesin bir şey saklıyorsun.”
Lina tam cevap verecekken Aras yanlarına geldi.
“Ne saklıyor?”
Ece hemen:
“Hiçbir şey.”
Aras Lina’ya baktı.
“İyi misin?”
Lina başını salladı.
“İyiyim.”
Aras birkaç saniye onu inceledi.
“Yorgun görünüyorsun.”
“İki kişi aynı şeyi söyledi.”
“Demek ki doğru.”
Lina hafifçe gülümsedi.
“Teşekkür ederim.”
Aras da gülümsedi.
Tam o sırada Kaan geldi.
“Lina, proje için hazırladığın dosyaya baktım.”
“Nasıl?”
“Çok iyi olmuş.”
“Teşekkürler.”
Kaan’ın yüzü aydınlandı.
Aras sessizce onları izledi.
Ece bunu fark etti.
Ve hiçbir şey söylemeden gülümsedi.
Ders sırasında Lina’nın telefonu titredi.
Ekrana baktı.
Kerem:
Bugün geliyor musun?
Lina kaşlarını çattı.
Telefonu kapattı.
Bir süre sonra tekrar mesaj geldi.
Hayalet?
Lina bu kez cevap yazdı.
Bilmiyorum.
Kerem:
Gel.
Lina:
Neden?
Kerem:
Dün yarım kaldı.
Lina’nın kaşları daha da çatıldı.
Ne yarım kaldı?
Cevap gelmedi.
Lina birkaç saniye bekledi.
Sonra telefonu cebine koydu.
Aras yan sıradan ona baktı.
“Bir sorun mu var?”
Lina:
“Yok.”
“Telefonuna bakıp duruyorsun.”
“Bir arkadaş.”
Aras’ın yüzünde belli belirsiz bir ifade oluştu.
“Erkek mi?”
Lina ona baktı.
“Ne?”
Aras hemen:
“Yani… arkadaşın erkek mi?”
Lina birkaç saniye sessiz kaldı.
“Ne fark eder?”
Aras:
“Etmez.”
“İyi.”
Aras önüne döndü.
Lina da dersine devam etti.
Fakat ikisinin de aklında aynı soru kalmıştı.
Diğeri kimdi?
Öğle arasında grup yine birlikte oturdu.
Ece, Lina’nın yanına eğildi.
“Sabah Aras’la ne konuştunuz?”
“Hiç.”
“Telefonundaki çocuk hakkında mı?”
Lina şaşkınlıkla baktı.
“Sen nereden duydun?”
“Duymadım. Tahmin ettim.”
Lina:
“Sen çok fazla düşünüyorsun.”
Ece:
“Aras kıskandı.”
Lina hemen:
“Saçmalama.”
“Ben gördüm.”
“Ne gördün?”
“Suratı.”
Lina güldü.
“Aras’ın benim sevgilim olduğunu mu sanıyorsun?”
Ece:
“Hayır.”
“Ben de.”
Ece birkaç saniye sustu.
“Şimdilik.”
Lina ona peçete fırlattı.
“Kes.”
Masadaki diğerleri güldü.
Aras uzaktan Lina’ya baktı.
Lina’nın Ece’yle konuşurken yüzündeki ifadeyi görünce istemsizce gülümsedi.
Ama sonra kendisine kızdı.
Neden ona bakıyorum?
Cevabı yoktu.
Akşam olduğunda Lina eve gitti.
Çantasını bıraktı.
Telefonunu çıkardı.
Kerem’den yeni mesaj vardı.
Bugün geliyorsun.
Lina cevap yazmadı.
Bir süre düşündü.
Sonra telefonu yatağın üzerine bıraktı.
Gitmeyecekti.
En azından bu gece.
Çünkü yarın sabah erken dersi vardı.
Fakat gece yarısına doğru telefon tekrar titredi.
Bu kez mesaj Kerem’den değildi.
Bilinmeyen Numara:
Hayalet hakkında fazla soru sorma.
Lina’nın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Telefonu elinde sıktı.
Bir mesaj daha geldi.
Çünkü bazı sırlar öğrenilirse, geri dönüşü olmaz.
Lina ayağa kalktı.
O an bunun artık sadece bir dövüş meselesi olmadığını anladı.
Ve ilk kez…
Hayalet kimliğinin gerçekten tehlikede olabileceğini düşündü.