Aylin abla direkt söze girdi “Bak kızım bilmeni isteriz ki ne yaptıysak hepsi senin iyiliğin içindi” dedi. E tabi biri karşınıza geçip böyle bir şey diyince insan ne diyeceğini bilemiyor, cevap vermedim ve dinlemeye devam ettim. “Biz bir süre önce annene ulaştık ve bunu senden sakladık çünkü kendisi seninle görüşmeye henüz hazır olmadığını söylemişti. Ama bir kaç gün önce bir haber aldık…” dedi ve yüzü düştü, hiçbir şey demeden dinlemeye devam ettim ama söyleyeceklerini duymayı gerçekten istiyor muydum? “Annen kanser hastasıymış ve bir kaç gün önce komşuları onu evinde cansız bir şekilde yatarken görmüş. Sehpada bir mektup varmış ve içinde bu kutunun sana ait olduğu yazıyormuş..” dedi. Başımdan aşağı kaynar su dökülmüş gibi hissettim. Bu öyle bir şeydi ki ne diyeceğimi bilemiyordum, kelimelerim kifayetsizdi. O anda ne yapmam gerektiğini bilemiyordum. Olduğum yerde kaldım, nefes bile alamadım, tepki dahi veremedim.
“Ben odama gidim en iyisi biraz kafamı dinlemeye ihtiyacım var” dedim. Senelerdir annemi görmedim ama içimde büyük bir boşluk hissi olmuştu. Düşünsenize senelerdir bir şeyin hayalini kuruyorsunuz ve bir gün öğreniyorsunuz ki hayaliniz asla gerçekleşmeyecek. İnsan hayalleri, umutları için yaşar. Peki benim hayalim neydi? Benim ne için bir umudum olabilir bu saatten sonra? Annemin son günlerinde onun yanında olamamışım, ona destek olamamışım. Onun cenazesine dahi gidememişim.. nasıl bir evladım ben böyle? Her konuda kendimi suçluyordum. Yeniden düşüncelerimde boğuldum. Tabi bu sefer göz yaşlarım da eşlik etmişti.
Ama o gün bir karar verdim. Diri de olsa ölü de olsa ben annemin yanına gidecektim. Ölü bile olsa onun yanına gidip toprağını sulayacaktım, başında ağlayacaktım. Annem benim her şeyimdi, hayallerimdi, hayatımdı..
Bu arada bunları böyle anlatıyorum ama 1 haftadır odamdan hiç çıkmadım. Okula, fırına gitmedim. Ara sıra Aylin abla geldi bana yemek getirdi, beni teselli etti. Ama benim teselliye değil aglayacak bir omuza ihtiyacım vardi. O omuzuda bana Murat abi vermişti. En çok yanımda olan kişi, bana akıl veren kişi oydu. Gerçi hayatımda Aylin abla ve Murat abi dışında pek bir insan yoktu. Arayıp soranım dahi yoktu..