Yeni ‘ailemle’ almanyadaki küçük bir köye taşındık. Onlarla birlikte güzel ve huzurlu zamanlar geçirdim. Ama hep annemi aradım. Onlar benim asla gerçek ailem olmamıştı, ben hep annemi arıyordum, her yerde..
Ve o gün elimden hiçbir şey gelmediği için çok kızgındım kendime. Annem şu anda yaşıyor mu yoksa öldü mü onu bile bilmiyordum. Ama tek bildiğim yakında 18 olacağım ve kessinlikle Türkiyeye geri döneceğimdi. Burada eğitimimi tamamlayıp oraya geri dönecektim. Türkiye benim evimdi. Ve insanın en rahat olduğu yer evidir. Ben de evime dönecektim. Annemi bulacaktim. Gerekirse calışır bakacaktım anneme. Babamı aldatmış olması ona olan sevgimi azaltmamıştı ama aklımda hep sorular vardı, neden? neden yaptı?
Bunları düşünerek uykuya dalmışım, yine, aklımda hep küçükken yaşadıklarim vardı.. bir açıklama bekliyordum. Aslında aileme hem sinirliydim hem de onlara özlem duyuyordum.
Gözüme vuran güneş ışığıyla gözlerimi açtim, daha doğrusu açamıyordum cünkü ışık gözlerimi acıtıyordu. Yataktan kalktım ve okul için hazırlandım. Lise son sınıftım ve kuaförlük okuyordum. Bu sene okulu bitirdiğimde bir işe girip çalışabilecektim..
Yine aklımdaki düşüncelerle birlikte okul için yola koyuldum.
Bir fırınımız var ve şu anki annem ve babam sabahın erken saatlerinde kalkıp oraya gidiyorlar. Bu arada ben onların tek ‘cocuğu’yum. Benim 18 olunca gideceğimi biliyorlar ve üzülüyorlar ama bana her istediğimde onların yanına gelebileceğimi söylemişlerdi. Onlar bana her konuda, her koşulda destek çıkmışlardı. Onları seviyordum ama onlara asla anne/baba diye seslenmedim. Hep Aylin abla ve Murat abi derdim. Zaten çok da yaşlı değiller. Aylin abla 42, Murat abi ise 45 yaşında.
Okula vardım ve sıra sıra derslerime girdim. Buradaki insanlar Türkiyedeki kadar sıcak kanlı değilller. Ondan arkadaşım yoktu pek fazla, zaten ihtiyacım da yoktu. Okuldan çıkıp Aylin ablayla Murat abinin fırınına gittim, içeri girip üstümü başımı bi değişim dedim ki Aylin abla yanıma geldi “sana bir sürprizimiz var” dedi. “Ne sürprizi gerek yoktu öyle bir şeye” dedim. “Eve gidince konuşuruz, bakarsın bakalım gerek varmıymış yokmuymuş” dedi. Kafam cok karışmıştı. Sürpriz dediği şeyin bir hediye, obje olduğunu sanmıştım ama “eve gidince konuşuruz” dedi yani büyük ihtimalle konuşacağımız bir şeydi??
Anneme ulaşmaya calışıyordum onu arıyordum acaba onu mu buldular? Meraktan çatlıyordum hemen eve gitmek istiyordum.
Düşüncelerime dalmaktan işe odaklanamadım ve Murat abi beni “git eve, dinlen” diyerek zorla eve gönderdi.
Bir duş aldım yatağıma yattım ve onları beklemeye başladım.
Beklerken uyuya kalmışım, salondan bir şeyin kırılma sesini duyunca uyandım. Çok korktum önce hırsız sandım ama Murat abinin “dikkat et uyandıracaksın kızı” demesinden anlamıştım hırsız olmadığını. Kalkıp salona gittim, selam hoşgeldiniz fln dedim, havadan sudan konuştuk bir süre ama benim içim içimi yiyordu, en sonda dayanamadım sordum. “Eee nerede benim sürprizim?” dedim. Aylin abla arkamdan bana bir hediye kutusu uzattı ve “burada” dedi. Açık olmam gerekirse yüzüm bir anda düşmüştü. Annemin haberini beklerken bir hediye kutusu almıştım. “E hadi alsana hediyeni” dedi Murat abi. Tam yeltendim alacaktım ki Aylin abla “gel önce şöyle konuşalım” dedi. Tamam diyip masaya oturdum. Bir tarafıma Murat abi, önüme ise Aylin abla oturdu.