Kapıyı açtığımda yüzüme vuran kokular en sevmediğim kokuların bir karışımıydı. Masa aralarında gezinirken aradığım tek bir şey vardı: tek bir kişi. Denize açılmamız için gerekli olan bir kişi. Ama fazla aramama gerek kalmadan onu bulmuştum bile. Öfkemi yansıtmamaya çalıştım ama ayaklarım beni dinlemiyor gibiydi.
Masanın yanına yaklaştığımda miço (artık kimlerle konuşuyorsa) sohbeti kapatıp ayağa kalktı. ‘’Bir şey mi olmuştu kaptan?’’ diye sordu yanıma doğru yürümeye başlayarak. ‘’Bir şey mi oldu mu? Hayır canım ne olacak? Sadece yolculuğa çıkmak için bir yardımcı kaptan arıyorduk da bize katılır mısınız diye soracaktık.’’ diye patladım. Başlarda sesimin sakin çıkması için çabaladım ama ses tonumu ayarlayamayınca pes ettim. Miço şaşkınlıkla yüzüme bakıp ‘’Yolculuk mu? Yardımcı kaptan mı? Ama hiçbir tekne kışın deniz yolculuğuna çıkmaz.’’ diyerek itiraz etti. ‘’Biz, alışılmışın dışında olan bir tayfaya sahibiz. Biz Anka Gemisi’nin tayfasıyız miço. Ayrıca dört kişi daha o canavar yüzünden bu hale gelmişken burada iki saniye daha kalamam. Burası bizim halkımız ve olanlarla ilgilenebilecek kadar cesur olan sadece biziz. Yoksa halkımızın daha acı çekmesini mi istersin, miço?’’ adını tükürür gibi söylemem onun durumun ciddiyetini anlaması için yeterli olmuştu. Şaşkınlıkla sadece ‘’Dört kişi daha mı?’’ diye mırıldandı. Bu onun olaylardan haberdar olmadığını anlamam için yeterli olmuştu. Olayı daha fazla uzatmadan ‘’Hadi, bir gemi dolusu tayfa bizi bekliyor.’’ dedim.
-----------------------
Rüzgârın bana sürüklediği tuz kokusu ciğerlerimi ele geçirirken gözlerim ufku tarıyordu. Kürek seslerinin bir bıçak gibi kestiği hava soğumaya devam ediyordu. Tekrardan kafamı gökyüzüne kaldırıp Güneş’in konumu gözlemledim. Akşam olmasına az kalmıştı.
Gemi vuran keskin bir dalgayla sallanırken dümencinin artık yorulmaya başladığını anladım. Yorulmuş ve dikkatsizleşmeye başlamıştı. Böyle giderse büyük bir kayaya çarpıp gemiyi parçalayabilirdi. Gemiyi artık kontrolüm altına almam gerektiğini düşünerek dümenin yanına gitmeye başladım.
‘’Sen biraz dinlen, Oliver. Bundan sonrasını bana bırak.’’ dedim anlayışlı bir tonla. ‘’Hayır, gerek yok Kaptan Lyria. Devam edebilirim. Ayrıca sizin gemideki sorumluluklarınız başka…’’ diye başlayan Oliver’ı ‘’Gabriel o işe bakıyor.’’ diyerek yanıtladım. Böylece Oliver daha fazla itiraz etmeden dinlenmeye gitti.
-------------------------
‘’Fırtına çıkacak.’’ dedi beni bilgilendirmek için yanıma gelen Gabriel. ‘’Yakınlarda konaklayabileceğimiz herhangi bir yer var mı?’’ diye sordum gözlerimi denizden ayırmadan. ‘’Hayır, yok.’’ diye yanıtladı beni Gabriel. ‘’Peki fırtınanın çıkmasına sence ne kadar zamanımız?’’ diye sordum bir cevap bekleyerek. ‘’En fazla yarım saat.’’ dedi Gabriel rüzgâr kulaklarımda uğuldamaya başlarken. ‘’Rüzgâr çıkıyor.’’ diye mırıldandım kısık bir sesle.
‘’Yelkenleri kaldırın.’’ diye bağırdım olabildiğince gür bir sesle. Bu fırtınadan kurtulamayacaktık belki ama zararlarını en aza indirebilirdik. Tayfa olabildiğince hızlı bir şekilde yelkenleri kaldırmaya çalışırken gözetleme direğinden bir ses geldi ‘’Ufukta bir kayık görüldü.’’. Fırtınanın yaklaştığı yönden...
‘’Küreklere asılın. O kayıktakileri bizim tekneye alalım.’’ diye bağırdım bu sefer. Onları görmezden gelmek denizci yasalarına aykırıydı. Tayfa kürekleri olabildiğince hızlı çevirirken kaldırılmış yelkenlere bir göz gezdirdim. Ya da kaldırılamayan… Yelkenlerin ipleri doğru bağlanmamıştı… Rüzgâr şiddetlenmeye devam ederse yelkenler çözülecekti. Bu da direklerin devrilmesi anlamına gelirdi.
‘’Gabriel! Gabriel!’’ diye bağırdım sesimi olabildiğince kullanarak. Gabriel’ın gözleri beni bulduğunda gözlerimle yelkenleri işaret ettim. Yelkenlere bakınca gözleri dehşetle açıldı ve hızlı adımlarla yelkenlerin yanına gitmeye başladı.
Gabriel ipleri tekrar bağlamak için direklerden birisine tırmanırken gözetleme kulesinden teknenin artık yakınımızda olduğunu belirten bir bağırtı geldi.
