Derin bir nefes aldıktan sonra Nare'nin dokunuşuyla kendime geldim. Sıkıca sarılmış gözleri dolu dolu babasının arkasından bakıyordu .
''Nare çiçeğim ..''
''Babam geri gelecek mi anne ?''
Gözleri beni bulup usulca bu soruyu sormuştu . Tam cevap vereceğim sırada giriş kapısından gelen ses engelledi .
''LEYLAA!!''
İsmimi seslenen tarafa baktığımda bana gelen adamla birlikte tüylerim diken diken oldu . Hemen Nare'yi arkama alıp karşıma gelmesini bekledim .
''Biliyor muydun onun geleceğini Leyla ?''
Ve evet korktuğum başıma gelmişti . Yavaşça gözlerimizi buluşturup yüzüne dikkatlice baktım . Buz gibi olan tavrı ve sinirli gözleriyle bana bakıyordu . Kim miydi o ?
'Demir KARACA ..' büyük ağabeyimdi . Kadirle beni ayıran , Nare'yi babasız bırakan adamdı o ..
''Sana soru sordum Leyla !''
Bağırmasıyla bütün vücudum titremişti.
''Bilmiyorum , biz sadece sinemaya gelmiştik . Onun burada olduğunu bilmiyordum ağabey ..''
Kaşlarını çatıp arkamda saklanan Nare'yi gördü ve tavrı biraz da olsa yumuşamıştı .
''Mavişim..''
Demir, Nare'ye doğduğu ilk günden beri Maviş diye hitap ederdi. Aklıma gelen o anlarla ufak bir tebessüm ettim ağabeyime ve eskiler canlandı zihnimde birden .
Doğumdan yarım saat sonra almışlardı odaya beni ama kızım daha yoktu yanımda , doktorlar ilk kontrollerini yapıyorlardı . Kızımın yanında babası ve Demir , benim yanımda ise abimin eski nişanlısı Eylül vardı.
''Eylül niye gelmediler daha . Acaba Nare'ye mi bir şey oldu ?''
''Saçma sapan konuşma balım tahlil yapıyorlardır , gelirler birazdan .''
Demeye kalmadan koridordan bize doğru yaklaşan müzik sesiyle kapımız açıldı .
Kadir , Nare'yle içeri girerken , abim ise elinde küçük bir hoparlörle 'mavişim' şarkısını açmış söyleyerek yanımıza doğru geldi.
'Mavişim mavilendim
Kapına kitlendim
Mavişim mavilendim
Kapına kitlendim
Pas tutmuştu yüreğim
Seninle geleyim
Hey, hey, hey, hey
Göz bebeğim (Mavişim)
Tek dileğim (Mavişim)
Sensizlikten (Mavişim) öleceğim
Kır çiçeğim (Mavişim)
Bal peteğim (Mavişim)
Sensizlikten (Mavişim) öleceğim...'
Eylül ile ben şok içinde abime bakarken o ise Nare'yi kucağına almış ''Mavişim benim'' diye fısıldamıştı kulağına tebessüm ederek . Kadir ise yanıma gelip şakağımı öpmüştü .
''Abin Nare'nin gözlerine hitaben diyor hayattım.''
İşte o an anlamıştım. Demir'in "Mavişim" deyişi, kızımın masmavi gözlerinden geliyordu. Sonra abime bakıp gülümsemiştim. Dünyanın en iyi dayısı olacaktı kızıma... Tüm kalbimle inanıyordum.
''Mavişim korktun mu sen?''
Abimin Nare'ye yaklaşmasıyla gittiğim geçmişten tekrar bugüne döndüm .
''Ben korkmadım .. sadece babam yine gitti. ''
O kısacık cümle ağabeyimin yüzündeki öfkeyi götürdü. Sonra ise eğilip Nare'nin göz hizasına gelip küçük ellerini kavradı .
''Bak bana Mavişim.''
Nare ise usulca başını kaldırıp Demir'e baktı .
''Senin baban...'' dedi kelimeleri seçmekte zorlanarak ''Bir gün mutlaka seni görmeye gelecek''
''Biliyor musun?''
''Biliyorum...''
''Ne zaman?''
Demir derin bir nefesle susup ellerini yeğeninin saçlarına götürüp okşadı .
''Ona geldiğinde kızacak mısın?''
Nare başını iki yana salladı .
''Hayır''
''Neden ?''
''Çünkü babamı çok özledim..''
O cümleyle birlikte gözlerini kapattı. Yıllardır içinde taşıdığı o öfke Nare'nin 'özledim' deyişinin altında ezilmiş gibiydi. Sonrasında ise ayağa kalkıp bakışlarını bana çevirdi.
''Seninle eve gidince konuşacağız Leyla . Daha fazla korkmasın Nare o yüzden arabaya geçin ..''
Derin bir nefes alıp kızımın elini tuttum. Birlikte arabaya doğru yürüyüp bindik. Nare bu olayları daha fazla kaldıramayıp kafasını göğsüme koyduğu gibi uykuya daldı .
Ben ise gözlerimi kapatamıyordum. Çünkü biliyordum...
Eve vardığımızda sadece ağabeyimle değil, yıllardır kaçtığım geçmişimle de yüzleşecektim.
3. bölüm sonu...