"K-Kadir..." Dudaklarımdan dökülen o isimle zaman durmuş gibiydi. Karşımda duran adamın yüzünü seçemiyordum belki... Ama o yeşil gözleri...Dünyanın neresinde olursam olayım tanırdım. Tam üç yıl...Üç yıldır hasret kaldığım o yeşil gözler, şimdi yalnızca birkaç santim uzağımdaydı. Ellerim titriyordu .O ise gözlerini ne benden ne de kızından ayırabiliyordu. Bir an elimi kaldırıp yüzüne dokunmak istedim. "Gerçek misin?" diye fısıldayacak kadar çaresizdim. Tam o sırada maskesinin altından belli belirsiz tebessüm etti. Önce gözlüğünü, sonra maskesini çıkardı. "Ben geldim, gülüm..." O sesi duyduğum anda nefesim kesildi. Yıllardır her gece rüyalarıma giren o sesi gerçekten duymuştum. "Gerçekten sensin..." Gözleriyle usulca onay verdi. Sonra bakışları Nare'ye kaydı. Elini kaldırıp saçlarına dokunacak gibi oldu ama eli havada asılı kaldı. Sanki en ufak dokunuşuyla ona zarar verecekmiş gibi uzun uzun baktı. "Sana dokunmaya bile kıyamıyorum..." dedi kısık bir sesle. Sonra gülümsedi. Gözlerinden süzülen hasret, üç yılın sessiz çığlığıydı. "Ne kadar büyümüş benim ay yüzlü kızım..." Kadir'in bu sözleri üzerine Nare şaşkınlıkla gözlerini kocaman açtı. Titrek sesi bütün sessizliği deldi. "Sen... babam mısın?" Nare'nin onu hemen tanımasıyla gözlerimiz yeniden buluştu. Kızıma babasını anlattığım her gecede, onu hep "Ay yüzlü kızım." diye sevdiğini söylemiştim. Bir gün o sözleri hatırlayıp babasını tanıyacağını hiç düşünmemiştim. Kadir'in dolu dolu olan gözleri yeniden Nare'yi buldu. Başını yavaşça salladı. Evet... Babasıydı. Nare bir anda kendini onun boynuna atmak için hamle yaptığı anda... "BABAAA!" Salon buz kesildi. Konuşmalar sustu. Bütün bakışlar bir anda bize çevrildi. Endişeyle Kadir'e baktım. O ise hiç telaşlanmadan Nare'yi kucağına aldı. İşaret parmağını dudaklarına götürdü. "Şşş... Güzel kızım... Sesini çıkarma." Kulağına fısıldadı. Ama artık çok geçti. Kapılar sertçe açıldı. Ağabeyimin adamları hızla içeri girip Kadir'i fark etti. Kadir'in eli refleksle silahına gitti. Tam çekecekken gözleri yeniden Nare'yi buldu. Derin bir nefes aldı. Silahını yavaşça yerine bıraktı. Çünkü çıkacak en ufak çatışmada ilk zarar görecek kişi Nare olacaktı. Tam o sırada telsizinden Yiğit'in telaşlı sesi yükseldi. "Abi! Plan deşifre oldu! Çık oradan!"nKadir tek kelime etmeden Nare'yi bana uzattı. Birkaç saniye içinde kaçış planını fısıldadı. Sonra gözlerimin tam içine bakarak, sanki bir yemin eder gibi konuştu. "Söz veriyorum... Bir daha geldiğimde sizi almadan gitmeyeceğim." Kalbim o sözlerle birlikte yeniden atmaya başladı. Ardından Yiğit'in açtırdığı arka kapıya yöneldi. Bir kez daha dönüp bize baktı. O yeşil gözler... Üç yıl sonra yeniden bana umut olmuştu. Ve birkaç saniye sonra karanlığın içinde kayboldu.
2 . bölüm sonu ...