Bölüm 4

Bulut iyi bir meslektaştı. Ama içimde kötü bir his var. Bilmiyorum. Altıncı hissim güçlüydü. Yine, herzamanki gibi gece mesaisinde Bulut'la konuşuyorduk. Bana baktı. Garip, sanki hayranlıkla bakar gibi, yada bir şifre çözer gibi. Gözlerime kitlendi. Rahatsız olmamıştım. Dudaklarını araladı. “Doktor, senin geçmişin berbattı değil mi? ” Hafifçe irkildim. Berbattı. Ama nereden anlamıştı? Ne cevap vermeliydim? “Nereden anladın?” Tekrar gözlerime baktı. “Zor değildi, gözlerine baktım.” Başımı salladım ve hafifçe gülümsedim. Küçükken babam annemi gözümün önünde öldürdü. Abim, ben on yedi yaşındayken beni taciz etmeye çalışmıştı, babam ona ilaç aldırıyordu. Bu yüzden abim sağlıklı düşünemiyordu. Ama gerçekten iyi birisiydi. Abim ilaçların etkisinden çıktığında beni taciz etmenin pişmanlığıyla kendini asmıştı. Babamla yirmi yaşına kadar başbaşa kaldık. Beni taciz etti, hergün. Ve şuan bile izi kalan yaralar verdi. Evi terkettim ve pansiyonda çalışıp aynı zamanda üniversite okudum. Nida'yı yanımda götürmüştüm. Ama ne olursa olsun. Geçti. “Ya sen Bulut. Senin ggeçmişin nasıldı?” Bana baktı ve başını yan yatırdı. “Parıltılı. Bütün kızlar bana bayılıyordu. Ama hiç sevgilim olmadı. Bence şimdide bayılıyorlar.” Alaycı bir gülümseme sergiledi. Ona bıkkınlıkla baktım. “Egoist, ukala.” Alaycı bir insan değildim ama ağzımdan alaycı bir gülümseme ile bunlar çıkmıştı. Bulut nazikçe sırıttı. “Çok acıktım ve sıkıldım. Uykumda geldi. Off.” Bulut, küçük bir çocuk gibiydi. “Mızmızlanma. Git hastalara cilve yap.” Dediğimde kıkırdadı...