Bölüm 2

Evet, çalıştığım hastane özel hastaneydi, ama taciz olayları maalesef çok fazlaydı. Doktorların hepsi kadın olduğu için büyük bir dayanışma vardı. Asistanlarında çoğu kızdı. Güvenlik. Bu devirde güvenlik diye birşey yoktu artık. Ameliyatımdan çıkmış kahve içiyordum. İçimde kötü bir his vardı. Bitirdiğim ağır kahveyi çöpe attım. Saat sabah dört buçukta eve dönecek ve bir gün tatilin keyfini çıkaracaktım. Yarım saat sonra işim bitmişti. Eve doğru ilerledim. Yandaki evin satılık levhasına gözüm takıldı. Neyse. Eve sessizce girdim. Ve hiçbir şey yapmadan kendimi yatağa attım. Sabahın sekizi, başımda Nidayla uyandım. Nida benim öz kardeşim. Üç yaşında. Bana hafifçe gülümsedi. “Abla, seni çok özledim.” Ona hafifçe sarıldım. “Bende seni özledim hayatım.” Benim elimi tuttu. “Kabus gördümde, seninle yatabilir miyim?” Onu kaldırıp yatağa koydum ve sımsıkı sarıldım. “Tamam Nida, korkma tamammı? Uyuyalım hadi.” Onun kokusunu içime çekerek rahat bir uykuya daldım. Sabah uyandığımda kıyafetlerimi değiştirdim ve kahvaltı hazırladım. Kruvasan, çay ve salata. Sanırım güven sadece fiziksel değil duygusaldı. Kendimi güvende hissediyorum...