’’Jisung,gelebilirsin.’’Bunu duyan Jisung çekinerek içeriye bir adım attı.Hala kapının yanında durduğunu görünce de bu sefer de Jisung’a ben seslendim:
‘’Gelsene Jisung niye kapıda bekliyorsun?’’dememle yanıma yaklaşan Jisung’a fısıldadı Bayan Chu:
‘’Şimdi ben gidiyorum,siz de istediğiniz gibi konuşun olur mu?’’dedi.Fısıldadıysa nasıl duydun diyecekseniz benim kulaklarım çok iyi duyar hatta uyanık olduğum geceler soba borularının arasından geçen farelerin ayak seslerini bile duyarım çoğunlukla.Her neyse Bayan Chu’nun odadan çıkmasıyla Jisung’la başbaşa kalmıştık.Ben ona bakıyordum,o da bana.Hala gördüğü olayın şokunu üstünden atamadığını yüzündeki şaşkın ve endişeli ifade ele veriyordu.Bakışlarının da burnuma kaymış olduğunun farkındaydım.
‘’B-ben özür dilerim M-minho onun yüzüne bir yumruk da ben indirmeliydim ama biliyorsun…ben korkak bir özürlünün tekiyim.’’Son dedikleri üzerine tepem iyice atmıştı,kim benim güneşime özürlü demeye cesaret ederdi!O bana hep iyi gelmişti.Bana hep destek olmuştu …sevgi dolu kocaman bir kalbi vardı ve kesinlikle özürlü denmeyi hak etmiyordu.Cevap vermediğim için ona sinirlendiğimi düşünüyor olabilir ama cevap vermememin nedeni sinirim değidil.Aklımdaki düşüncelerimin kafamı karıştırmasıydı.
‘’Minho…müdahale edemedim ben çok korkağım.Benimle konuşmak istemezsen de anlarım ama lütfen bana son kez bile olsa bir şey söyle.’’altı yaşımdan beri tanıdığım Jisung’u neden aptal bir kavgaya engel olamadı diye kestirip atacaktım ki?Hem ailesinin bana çok yardımı dokunmuştu.İlk oyuncağımı bile Jisung’un ailesi hediye etmişti bana, yedi yaşındaydım sanırım…
‘’Sana aptal bir kavgaya engel olamadın diye küsmek mi?Aptallık etmiş olurum.Hem sen benim Güneşimsin Jisung…ilk buraya geldiğimde bana yardım eden Bayan Chu ve ailendi.’’
‘’Güneşim mi?O da ne demek oluyor?’’diye merakla sordu Jisung.Bense eğer ona anlatırsam benimle dalga geçeceği konusunda tereddütlüydüm çünkü kime anlattıysam benimle dalga geçmişti ve bunu ona söylesem bile ben Jisung için yetimhanede kalan yetim bir çocuktum…o sadece bana acıdığı için benimle konuşuyordu yani ben öyle düşünüyorum.
‘’Çok saçma bir şey…’’
