Bölüm 5

‘’Saçma olsa bile senin güneşin olmanın güzel bir şey olduğuna eminim.’’Jisung’un dedikleri açıkçası beni daha da cesaretlendirmişti.Ona her şeyi anlatmak istiyorum. ‘’Güneşle konuşurum,onunla her şeyimi paylaşırım o benim adeta sırdaşımdır.Bir de o her zaman benim yanımdadır ve yaralarımı sarar…’’Cümlemin sonlarına doğru ensemden aşağı kızardığımı hissettim.Jisung’sa bunu fark etse bile bir şey demedi, bana gülümsedikten sonra yeniden konuştu: ‘’Güneşin olmak…güzel hisettiriyor daha önce kimse bana güneşim dememişti.’’Jisung’un Bu dediklerinden sonra daha çok kızardığımı ve utancımın tavan seviyede olduğunu farkındaydım. ‘’Güneşim olmak güzel mi?’’şaşkınlık içerisindeydim çünkü genelde söylediğim şeylerden sonra ya ruh hastası ya da terbiyesiz derlerdi bana. ‘’Senin için güneşim olmak güzelse hep güneşim olarak kal…’’ ‘’Hep güneşin olarak kalacağım,biliyor musun ben de ayı çok severim, gecenin en karanlık saatlerinde bile yolumu aydınlatır.Ben de onunla hep konuşurum ve o da gecenin karanlığına karışana kadar beni dikkatle dinler.Öylece durması bile bana iyi geliyor.’’diyen Jisung’un bakışlarını üstümde hissedince bakışlarımı başka bir yöne çevirdim o ise bunu umursamadan konuşmaya devam etti. ‘’Sen de benim Ay'ım olur musun Minho?İkimizde karanlığa karışana dek birbirimize aitiz.’’Jisung’un dediği şey üzerine afallamıştım ilk defa biri gerçekten beni istiyormuş gibi hissettim.Çöp diyip atılacak bir şey değilmişim gibi hisettim.Tüm hislerimden farklıydı bu.Her ne kadar ayı sevmesem de Jisung'un olmaya razıydım. ‘’Güneşim.’’ ‘’Ay’ım…’’ ‘’Sen benim ailemsin biliyor musun?’’Gerçekten bu lanet dünyada güvenebileceğim tek kişi de oydu.Sevdiğim tek kişi de… ‘’Sen de benim ailemsin Minho… bazen keşke her gün seni görsem diyorum.’’Jisung’un dedikleri hoşuma gitmişti ama bu imkansızdı.O gökyüzündeki parlak bir yıldızsa ben çoktan patlamış bir ampulüm.Hayat bir yapbozdur ve ben kutunun içinden çıkan fazladan parçayım. ‘’İmkansızı istiyorsun Jisung.’’ ‘’İmkansız diye bir şey olmadığını seninle tanıştıktan sonra öğrendim ben Minho.Sen sevginin hala var olduğuna inandırdın beni.’’Bunları söylerken gözleri parlıyordu ve bu da benim canımı daha çok yakıyordu, ah Jisung senden nasıl vazgeçecektim ki ben.Tam bir şey söylemek için ağzımı açmıştım ki odaya Bayan Chu’nun girmesiyle ikimizde paniklemiştik.Odaya bir şey demeden çat kapı girmesine de ayrıca şaşırdım çünkü ondan Jisung’la konuşurken odaya girmemesini rica etmiştim ama önemli bir şey olduğundan da emindim çünkü Bayan Chu çat kapı odaya girecek birisi değildi.Bir an Jisung’la olan konuşmalarımızı duyup duymadığını düşündüm,eğer duyduysa başımın büyük belada olduğu kesindi.Çaktırmadan Bayan Chu’nun ağzını aramaya çalışacaktım ama direkt sormanın lafı dolandırmaktan daha kolay olduğuna karar verdiğim an bu fikrimden vazgeçtim. ‘’Merhaba Bayan Chu,bir sorun mu var?’’Diye sorduğumda Bayan Chu tekrardan bana gülümsedi,iyi bir haber almışa benziyordu.Beni daha fazla meraklandırmamak için sorumu yanıtladı: ‘’Seni evlat edinecekler Minho!’