Bazı sınırlar çizilmez. Onlar, insan yaklaşmak isteyip de durduğunda fark edilir.
Güner, benim hayatımda tam olarak böyle bir yerde duruyordu. Ne yakındı, ne uzak. Ama her zaman ulaşılmayacak bir mesafede.
Bunu düşünmedim. Düşünmemeye çalıştım demek daha doğru olur. Çünkü düşünmek, bazı gerçekleri kabul etmeye yaklaştırır. Onunla ilgili hiçbir hayal kurmadım. En azından bilinçli olarak. Ama insan bazen, hayal kurmadığını sanırken zihninde yer açar. Günlük hayatın içinde, küçük duraksamalar oldu. Bir konuşmanın yarım kalması, bir cümlenin gereğinden fazla uzaması. Ben o anlarda, kendimi geri çekmeyi öğrendim. Bu geri çekilme cesaretten değil, bilmekten geliyordu.
Bazı insanların hayatında başka hayatlar vardır. Ve o hayatlar, sessiz ama sağlam duvarlar gibidir. Ben o duvarları görüyordum. Ama bakmamaya çalışıyordum. Çünkü bakmak, insanı sorumluluk almaya zorlar. Bazen onun duruşunda, bir ağırlık hissederdim. Sanki hep taşıdığı bir şey vardı. Ama ne olduğunu sormak, haddim değildi. Ben sormadım. O da anlatmadı. Ve bu anlatılmayan şey, aramızda görünmez bir çizgiye dönüştü. Bu çizgi, beni koruyor gibiydi. Ama aynı zamanda sürekli kendini hatırlatıyordu. Yaklaşmak istemediğim hâlde, yaklaşmam gerektiğini hissediyordum.
Bu bir çelişkiydi. Ama hayatımın tam ortasında duruyordu. Ben hâlâ bildiğim hayatın içindeydim. O hâlâ kendi hayatının. Ama iki hayat, aynı yerde nefes alıyordu.
Ve bazen, bu yeterince tehlikelidir.