Bazı hisler vardır, adını koyduğun an yanlışlaşır. O yüzden insan, onları mümkün olduğunca sessiz taşır. Ben de öyle yaptım.
Günler ilerledikçe, hayatımın iki ayrı ritmi olduğunu fark ettim. Biri alıştığım ritimdi. Bildik, güvenli, sürprizi olmayan. Diğeri ise, adını koymadığım ama varlığını inkâr edemediğim bir tempo. Bu ikinci ritim, benden izinsiz ortaya çıkmıştı. Sabahları uyanırken aklımda hiçbir düşünce yoktu. Ama gün ilerledikçe, kendimi bazı anlara daha dikkatli bakarken buluyordum. Bu dikkat, bilinçli değildi. Daha çok bir refleks gibiydi.
Bazen bir ortamda, herkes konuşurken ben sessizleşiyordum. Çünkü sessizlikte, insan kendini ele verir. Kendi sesimi kısmaya başladığımı fark ettim. Bu beni şaşırttı. Çünkü ben susan biri değildim. Ama bazı şeyler, yüksek sesle taşınmaz.
Güner’in varlığı, günlerimden birini alıp yerine koymuyordu. Hayatımda bir boşluğu doldurmuyordu. Daha çok, zaten var olan bir boşluğu görünür kılıyordu. Bu fark çok önemliydi. Ben kimseyi hayatıma sokmuyordum. Kimseyi seçmiyordum. Kimseye doğru yürümüyordum. Sadece, kendi içimde açılmış bir yere bakıyordum. Bazen kendime kızdım.
“Abartıyorsun,” dedim. “Her şeyi fazla anlamlandırıyorsun.”
Ama insan, fazla anlamlandırdığı şeylerden değil, hiç anlamlandırmadığı şeylerden zarar görür. Günlük hayatın içinde, küçük kopukluklar başladı. Aynı cümleyi iki kez düşünmek, aynı mesajı yazarken duraksamak. Ben bunları yorgunluğa bağladım. Çünkü yorgunluk, en masum açıklamadır. Ama yorgun değildim. Uyanıktım. Belki de uzun zamandır olmadığım kadar. Bazen, yanlış bir zamanda doğru bir his gelir insanın hayatına. Ve o his, yanlış olduğu için değil, zamanı olmadığı için tehlikelidir.
Ben o hissi, henüz kalbime almıyordum. Ama kapının önünde beklettiğimi biliyordum.
Ve insan, kapısının önünde bekleyen şeyi sonsuz süre görmezden gelemez.