İnsan bazı şeyleri fark ettiğinde değil, fark ettiğini inkâr edemediğinde yorulur. Benim yorgunluğum orada başladı.
Artık bazı anları görmezden gelemiyordum. Görmemek için çabaladığım şeyler, daha görünür hâle gelmişti. Gün içinde kendimi, olmadık anlarda düşünürken yakaladım. Bir cümle, bir kelime, bazen sadece bir sessizlik… Sonra birden durup “Ne yapıyorum?” diye sordum kendime.
Bu soru sert değildi. Suçlayıcı hiç değildi. Ama uyarıcıydı. Çünkü ben, kendi içimde yavaş yavaş yön değiştiriyordum. Bazı sabahlar, nedenini bilmediğim bir huzursuzlukla uyanıyordum. Her şey yolundaydı. Ama ben yolumdan çıkmış gibiydim. Günün içinde, aynı anda iki yerde oluyordum sanki. Bir yanım bildiğim hayatın içinde kalıyor, diğer yanım sessizce başka bir yere bakıyordu. Bu bölünmüşlük beni korkutuyordu. Çünkü ben kendimi hep net sanmıştım. Ne istediğini bilen, sınırlarını çizen, durması gereken yerde duran biri.
Ama şimdi, durduğum yerde bile ilerliyordum. Bazen kalabalığın içinde yalnız kaldığımı hissettim. Bazen de yalnızken birinin varlığıyla dolduğumu. Bu, anlatması zor bir histi. Çünkü ne mutluluktu ne de mutsuzluk. Daha çok… bir uyanıklık hâliydi. Dikkatim keskinleşmişti. Detaylar çoğalmıştı. Sesler daha net, sessizlikler daha ağır geliyordu. Ve ben, bu değişimin adını koymadıkça güvende olacağımı sanıyordum. Oysa bazı hisler, adını koymasan da büyür. Geceleri, kendime sormamaya karar verdiğim sorular vardı. Cevabını bilmediğim için değil. Cevabı hissettiğim için. Çünkü hissetmek, bazen bilmekten daha tehlikelidir.
Ben o günlerde, kendimi yavaş yavaş tanımaya başlıyordum. Ama bu tanışma, beklediğim gibi sakin değildi. İçimde bir yer, uzun zamandır kapalı tuttuğum bir kapıyı aralıyordu.
Ve ben, o kapının ardında ne olduğunu görmekten hem korkuyor hem de kaçamıyordum.