Adım Ayla.
Hayatımda her şey olması gerektiği gibiydi. En azından dışarıdan bakıldığında. Sabahlar birbirine benzerdi. Uyanırdım, hazırlanırdım, aynada kendime kısa bir bakış atardım. O bakış ne uzun sürerdi ne de derin. Çünkü derin bakışlar soru sorar. Ben o dönem soru sormuyordum. Günlerim düzenliydi. İnsanların sevdiği türden bir düzen. Güven veren, açıklanabilir, başkalarına anlatılabilir. Ama içimde hep küçük bir boşluk vardı. Adını koyamadığım. Sebebini bilmediğim. Sanki bir şey eksikti ama neyin eksik olduğunu bilmediğim için onu aramıyordum da.
Bazı günler olur ya, hiçbir şey olmaz ama insan yine de yorgun hisseder. Benim günlerim öyleydi. Kalabalıkların içinde yalnız değildim. Ama tam olarak ait de değildim. İşte o günlerde, hayatıma biri girdi diyemem. Çünkü kimse bir anda girmedi. Sadece… aynı ortamda bulunmaya başladık.
Adını duydum. Güner. İlk başta bu isimle hiçbir bağ kurmadım. Bir isimdi sadece. Hayatıma ait olmayan bir kelime gibi. Onu fark etmem, bir bakışla olmadı. Bir cümleyle de değil. Daha çok, varlığının fark edilmeden alışkanlığa dönüşmesiyle oldu.
Bazı insanlar vardır, orada olup olmadıklarını anlamazsın. Ama bir gün yok olduklarında havada bir eksiklik hissedersin. Ben o eksikliği hissetmeden önce, onun varlığına alıştım. Güner’in sesi bazen uzaktan gelirdi. Net değildi. Ama ayırt edilebilirdi. Ben dinlemiyordum. Sadece duyuyordum. Ve insan bazen duyduğu şeyleri anlamlandırmaktan özellikle kaçınır. Günler geçtikçe, aynı saatlerde aynı yerlerde bulunur olduk. Bu bir plan değildi. Bir çakışmaydı. Ama bazı çakışmalar, zamanla anlam kazanır. Henüz bir his yoktu. En azından benim bildiğim türden bir his.
Kalp çarpıntısı yoktu. Heyecan yoktu. Hikâyelere konu olacak hiçbir şey yoktu. Sadece, aynı havayı solumanın getirdiği hafif bir farkındalık.
Ve ben, o farkındalığı bile kendimden saklıyordum. Çünkü fark etmek, bir kapıyı aralamak demekti.
Ben o kapının ardında ne olduğunu
henüz bilmek istemiyordum.