Ateş’e baktım.
O da bana bakıyordu.
Telefonum hâlâ elimdeydi.
Mesajı tekrar açtım.
“Bana güvenme, Arel.”
Sonra ikinci mesajı.
“Ama benden uzak da durma.”
Duru koluma dokundu.
“Bence buradan gidelim.”
“Evet.”
Ama gözlerim Ateş’ten ayrılmıyordu.
Bir saniye sonra telefonum tekrar titredi.
Bu kez mesaj daha kısaydı.
“Arkana bakma.”
Kalbim hızlandı.
İstemeden Duru’ya baktım.
“Ne oldu?”
“Hiç.”
“Arel.”
“Cidden bir şey yok.”
Telefonu cebime koydum.
Tam arkamı dönmek üzereyken Ateş’in sesi duyuldu.
“Telefonunu neden kapattın?”
İrkilerek ona baktım.
Yanımıza ne zaman geldiğini bile fark etmemiştim.
“Sen nereden çıktın?”
“Yürüyordum.”
“Bizi mi takip ediyordun?”
Ateş hafifçe gülümsedi.
“Belki.”
Duru araya girdi.
“Komik değil.”
Ateş’in bakışları ona kaydı.
“Sen Duru olmalısın.”
Duru’nun yüzü düştü.
“Benim adımı nereden biliyorsun?”
Ateş cevap vermedi.
Sadece bana baktı.
İçimde kötü bir his oluştu.
“Sen benim hakkımda ne biliyorsun?”
Ateş birkaç saniye sustu.
Sonra beklemediğim kadar sakin bir sesle konuştu.
“Sandığından fazlasını.”
“Ne demek bu?”
“Henüz öğrenmeye hazır değilsin.”
Sinirlenmiştim.
“Beni tanımıyorsun bile.”
Ateş başını hafifçe yana eğdi.
“Emin misin?”
Bir an donup kaldım.
Çünkü gözlerindeki ifade değişmişti.
İlk kez alay etmiyordu.
İlk kez gerçekten ciddi görünüyordu.
“Biz daha önce karşılaştık mı?”
Ateş cevap vermedi.
Telefonum yeniden titredi.
Bu kez mesajı açtığımda kanım çekildi.
Gönderen hâlâ aynı bilinmeyen numaraydı.
“Ona geçmişini sor.”
Başımı kaldırdım.
Ateş hâlâ karşımdaydı.
“Ne yazıyor?” diye sordu.
“Hiçbir şey.”
Telefonu elimden almak ister gibi bir adım attı.
Ben geri çekildim.
“Dokunma.”
Ateş durdu.
Sonra hafifçe gülümsedi.
“İşte şimdi korkmaya başladın.”
“Hayır.”
“Gözlerin öyle söylemiyor.”
Bir süre birbirimize baktık.
Sonra Ateş cebinden telefonunu çıkardı.
Ekrana baktı.
Yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Ne oldu?” dedim.
Cevap vermedi.
Telefonunu kapattı ve bana baktı.
“Arel…”
Sesindeki ton değişmişti.
“Bu gece yurttan çıkma.”
Kaşlarımı çattım.
“Neden?”
Ateş birkaç saniye sustu.
Sonra gözlerini üzerimden çekmeden fısıldadı:
“Çünkü bu mesajları gönderen kişi…”
Bir adım yaklaştı.
“…seni benden önce buldu.”