Ateş bana doğru yürürken istemsizce dikleştim.
Ne istiyordu?
Yanımdan geçip gideceğini düşündüm.
Geçmedi.
Tam önümde durdu.
“Beni mi bekliyordun?” dedim.
Kaşının biri havaya kalktı.
“Egon fazla yüksek.”
“Sen geldin ama.”
“Doğru.”
Gülümsedi.
Yine o gülüş.
Sinir bozucu derecede kendinden emindi.
“Dersin hangi binada?”
“Biliyor olman gerekmiyor.”
“Biliyorum zaten.”
Bir an sustum.
“Ne?”
Ateş cebinden telefonunu çıkardı ve ekrana baktı.
“İletişim Tasarımı. B-204.”
Kalbim bir anlığına duracak gibi oldu.
“Benim bölümümü nereden biliyorsun?”
Telefonunu cebine koydu.
“Burada yeni olan sadece sensin sanıyorsun.”
“Bu cevap değil.”
“Biliyorum.”
Gözlerimi kıstım.
“Sen gerçekten garip birisin.”
“Bunu daha önce de söylediler.”
“Muhtemelen haklılardı.”
Ateş güldü.
Sonra biraz eğilip yüzüme baktı.
“Benden korkmuyorsun.”
“Hayır.”
“Etmelisin.”
Bu kez gülümsemedim.
“Beni korkutmaya mı çalışıyorsun?”
“Hayır.”
Sesi bir anda ciddileşti.
“Seni uyarıyorum.”
Bir an ikimiz de sustuk.
Sonra arkamdan bir ses geldi.
“Arel!”
Arkadaşım Duru elinde iki kahveyle bize doğru koşuyordu.
Ateş doğruldu.
“Sonra görüşürüz.”
“Umarım görüşmeyiz.”
Yanımdan geçerken durdu.
Başını bana doğru çevirmeden konuştu.
“Göreceğiz.”
Sonra uzaklaştı.
Duru yanıma geldiğinde ilk söylediği şey:
“Sen kafayı mı yedin?”
“Niye?”
“Az önce Ateş’le konuşuyordun.”
“Evet?”
Duru kahvesini uzattı.
“Bak, sana bir şey söyleyeceğim.”
“Dinliyorum.”
“Bu çocukla yakınlaşma.”
Gözlerimi devirdim.
“Ne bu? Üniversitenin Ateş yasası mı var?”
Duru gülmedi.
“Ciddiyim.”
Tam cevap verecekken telefonum titredi.
Bilinmeyen Numara.
Bir mesaj vardı.
“Bana güvenme, Arel.”
Kaşlarımı çattım.
Duru’ya gösterdim.
“Bu ne?”
O da ekrana baktı.
“Bilmiyorum.”
Telefon yeniden titredi.
Bu kez ikinci mesaj gelmişti.
“Ama benden uzak da durma.”
Boğazım düğümlendi.
Duru bana baktı.
“Bunu kim gönderdi?”
Cevap vermedim.
Çünkü o anda kampüsün diğer ucunda Ateş’i gördüm.
Bize bakıyordu.
Ve yüzünde…
O lanet gülüş vardı.