İçeriğe geç

Günahkar Gülüş

Bölüm 4 · 1 dk okuma

Günahkar Gülüş

Bölüm 4

Bölüm 4 - GECE YARISI

Ateş’in son cümlesi kafamın içinde dönüp duruyordu.

“Seni benden önce buldu.”

Ne demekti bu?

Kim beni bulmuştu?

Ve daha önemlisi…

Ateş neden bundan haberdardı?

“Bana açık açık anlatır mısın artık?” dedim.

Ateş gözlerini kaçırmadan baktı.

“Şimdi değil.”

“Ne zaman?”

“Hazır olduğunda.”

“Ben neye hazır değilim?”

Cevap vermedi.

Sadece arkasını dönüp yürümeye başladı.

“Ateş!”

Durdu.

“Benden ne saklıyorsun?”

Başını hafifçe çevirdi.

“Her şeyi bilmek istediğine emin misin?”

“Evet.”

“Pişman olursun.”

Sonra gitti.

O gece Duru’nun bütün ısrarlarına rağmen odama tek başıma çıktım.

Saat 01.17’ydi.

Yatağa uzanmış, telefonumdaki mesajlara bakıyordum.

Bilinmeyen numaradan başka mesaj gelmemişti.

Tam telefonu bırakacakken…

Tak.

Pencereden bir ses geldi.

Donup kaldım.

Bir süre hareket etmedim.

Sonra tekrar duyuldu.

Tak. Tak.

Kalbim hızlandı.

Yavaşça yataktan kalktım.

Perdeye doğru ilerledim.

“Muhtemelen ağaçtır.”

Kendimi ikna etmeye çalışıyordum.

Perdeyi araladım.

Kimse yoktu.

Derin bir nefes verdim.

Tam perdeyi kapatacaktım ki aşağıda bir şey gördüm.

Yurdun bahçesinde biri duruyordu.

Siyah kapüşonlu.

Yüzünü göremiyordum.

Telefonum titredi.

Elimden düşürüyordum neredeyse.

Yeni mesaj.

“Pencereden uzaklaş.”

Gözlerim büyüdü.

Başımı kaldırıp bahçeye baktım.

Kapüşonlu kişi hâlâ oradaydı.

Sonra telefon tekrar titredi.

“Sana son kez söylüyorum.”

“Ateş’e güvenme.”

Bir anda odanın ışığı söndü.

“Duru?”

Cevap yok.

Koridor da karanlıktı.

Telefonumun fenerini açtım.

Kapıya doğru ilerledim.

Tam kapı koluna uzanmıştım ki…

Kapı dışarıdan kilitlendi.

“Ne?”

Tekrar denedim.

Açılmadı.

Sonra koridordan ayak sesleri geldi.

Yavaş.

Sakin.

Yaklaşıyordu.

Tak… tak… tak…

Kapının önünde durdu.

Nefesimi tuttum.

Kapının diğer tarafından bir ses geldi.

“Arel.”

O sesi tanıyordum.

Ateş.

“Kapıyı aç.”

“Sen ne yapıyorsun burada?”

“Kapıyı aç, Arel.”

“Hayır!”

Bir sessizlik oldu.

Sonra Ateş’in sesi daha alçak çıktı.

“Peki.”

Bir saniye sonra:

“O zaman kapının arkasına saklan.”

“Ne?”

“Çünkü yalnız değilsin.”

Arkamdan bir ses geldi.

“Arel…”

Donup kaldım.

Yavaşça arkamı döndüm.

Odamda biri vardı.

Bölüm sonu

0 yorum

Bu bölüme henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz.