Lamina, evin kapısını açtığında içeriye sinen sessizlik, kafede yaşadığı o huzursuzluktan çok daha ağırdı. Çantasını yavaşça yere bıraktı ve odasına girdi. Yatağının kenarına oturduğunda, Kyla ile olan konuşması zihninde bir film şeridi gibi başa sardı. Kyla’nın o anki bakışları, başlangıçtaki yumuşak ilgiden nasıl da hızla uzaklaşmıştı; o ifadeyi şimdi daha iyi anlıyordu.
Kyla sadece bir eğitmen değildi; spor salonu onun evi, yaşam biçimi ve tutkusuydu. Onun için yorgunluk veya düşünmeye ihtiyacım var gibi cümleler, sadece birer bahane olabilirdi. Kyla disiplinle yaşayan, ağırlıkların altına girmekten korkmayan ve her gün sınırlarını zorlayan bir kadındı. Lamina’nın o yoruldum çıkışı, Kyla’nın dünyasında başarısızlık veya kararsızlık olarak tercüme edilmişti.
Lamina, ellerini yüzüne kapatıp derin bir iç çekti. "Ne kadar aptalım," diye fısıldadı.
Kyla, spor salonunda geçirdiği o saatleri sadece işi olarak görmüyordu; orası onun disiplinini inşa ettiği yerdi. Lamina ise o disiplinin tam ortasına, bir yabancı gibi girmişti. Kendi utangaçlığı ve hislerini gizleme çabası yüzünden uydurduğu o yorgunluk bahanesi, aslında Kyla’nın en değer verdiği şeye, yani onun mesleğine karşı bir saygısızlık gibi görünmüştü. Kyla muhtemelen, Bu kız disiplinsiz, sadece laf kalabalığı yapıyor, bir heves uğruna vaktimi çalıyor, diye düşünmüştü.
Lamina, aynadaki yansımasına baktı. Gözlerinde sadece yorgunluk değil, bir pişmanlık vardı. Kyla’ya karşı beslediği o yoğun çekimi gizlemek için kurduğu savunma mekanizması, ters tepmişti. Şimdi hem Kyla’nın gözündeki o hevesli öğrenci imajını sarsmıştı hem de ona ulaşmak isterken araya aşılması zor bir duvar örmüştü.
Pencereden dışarı, şehrin ışıklarına bakarken bir karar verdi. Yarın geri gidecekti. Ama bir bahane ile değil, gerçek bir disiplinle. Kyla’ya, onun gözünde sadece bir "öğrenci" olmadığını, onun dünyasına ve disiplinine saygı duyduğunu göstermeliydi. Eğer Kyla’nın o sert kabuğunun arkasına geçmek istiyorsa, önce onun dilini konuşmalıydı: Çalışmak, terlemek ve vazgeçmemek.