Kyla'nın teklifi, Lamina'nın zihnindeki fırtınayı bir kat daha şiddetlendirdi. Teklif, spor salonunun sınırlarını aşan bir yakınlık vaat ediyordu; birlikte çalışmak ifadesi, Lamina’nın kulaklarında sadece bir antrenman planı gibi değil, baş başa geçecek saatlerin bir provası gibi çınlıyordu.
Lamina, bir an için Kyla’nın gözlerinin içine baktı. Kyla’nın beklenti dolu, canlı bakışları karşısında Lamina bir anlığına nefessiz kaldığını hissetti. Bu yakınlık, o kadar çekiciydi ki kabul etmemesi neredeyse imkansızdı. Ama zihnindeki ses, "Dur," diyordu. "Kendi hislerinden bile emin değilken, onun profesyonel sınırlarını aşmasına izin mi vereceksin?"
"Ben..." diye başladı Lamina, sesi biraz titreyerek. Hemen toparlanmaya çalıştı, boğazını temizledi ve elindeki su matarasını sıktı. "Aslında, yarın akşam için çok önceden sözleştiğim bir okul arkadaşı buluşmam vardı. Tamamen aklımdan çıkmış, neredeyse unutuyordum."
Kyla’nın yüzündeki o canlı ifade, bir anlığına belirsiz bir gölgeyle kaplandı. Kaşları hafifçe havaya kalktı, sanki Lamina’nın bu ani reddedişini analiz etmeye çalışıyormuş gibi kısa bir sessizlik oluştu. Ama hemen ardından o profesyonel gülümsemesi geri geldi. "Ah, anlıyorum," dedi Kyla, ses tonunda hiçbir değişiklik yapmadan. "Elbette, sosyal hayatını ihmal etmemelisin. Başka bir zaman ayarlarız."
Kyla arkasını dönüp uzaklaşırken, Lamina derin bir nefes verdi. Söylediği yalan havada asılı kalmıştı; hiçbir arkadaş buluşması yoktu. Tek ihtiyacı olan şey, birkaç günlüğüne spor salonundan uzaklaşıp, zihnindeki bu karmaşayı düzene sokmaktı. Kyla’nın elinin belindeki sıcaklığı, zihninde yankılanan o anlamsız çekimi ve kendi kalp atışlarını bir süzgeçten geçirmesi gerekiyordu.
Eve dönene kadar attığı her adımda kendini suçlu hissetti. Neden yalan söylemişti ki? Neden Kyla’nın ilgisinden bu kadar korkuyordu? Kapıyı kilitleyip odasına girdiğinde, aynadaki yansımasına baktı. Spor salonundaki o güçlü ve kararlı Lamina gitmiş, yerine karmaşık duygularıyla baş başa kalmış, kafası karışık bir genç kadın gelmişti.
Birkaç gün, diyordu içinden. Sadece birkaç gün. Eğer Kyla’yı gerçekten özlerse, o zaman bu hislerin gerçek olduğunu anlayacaktı. Eğer rahatlarsa... o zaman sadece hayal gücünün kurbanı olmuştu. Ama yatağına uzandığında, zihninde hâlâ Kyla’nın o hafifçe düşen yüz ifadesi ve başka bir zaman ayarlarız deyişi dönüp duruyordu.