Aradan birkaç hafta geçer. Lamina arrık okul sonrası rutinine alışmaya başlar. Spor salonu artık Lamina için korkutucu bir labirent değil, her gün sabırsızlıkla beklediği bir oyun alanıydı. Üniversitenin derslerinden çıkar çıkmaz kendini Kyla’nın o tanıdık, güven verici varlığının olduğu bu alana atıyordu. Kyla’nın rehberliğinde sadece spor yapmıyor, aynı zamanda kendi sınırlarını da zorluyordu. Ancak antrenmanlar ilerledikçe Lamina’nın dikkati, kaldırdığı ağırlıklardan çok Kyla’nın üzerindeki bakışlarına ve o bitmek bilmeyen dokunuşlarına kaymaya başlamıştı.
Kyla, egzersizleri düzeltmek için sürekli etrafındaydı. Bir gün lat pulldown makinesinde çalışırken, Kyla’nın elleri Lamina’nın omuzlarını aşağı bastırarak onu hizaladı. Bir diğerinde ise leg press yaparken, Kyla’nın parmak uçları Lamina’nın diz kapaklarının biraz üstünde, bacaklarının formunu kontrol etmek için gezindi. Bu dokunuşlar profesyonelceydi, evet; ancak Lamina’nın zihninde yavaş yavaş soru işaretleri oluşuyordu.
Gerçekten sadece eğitmenlik mi yapıyor, yoksa... yoksa bu dokunuşlar kasıtlı mı?
Lamina, Kyla’nın karın kaslarının tişörtünün altından hafifçe belli olan kıvrımlarına baktığında yutkunuyordu. Evet, atletik ve güçlü bedenlerden hoşlanıyordu, bu bir gerçekti. Ama Kyla’yı henüz tam olarak tanımıyordu bile. Kendi kendine, Belki de sadece çok profesyonel bir eğitmen, diye fısıldıyordu içinden. Ya da ben sadece bir hayranlık besliyorum ve zihnim bana oyun oynuyor. Belki de bu, spor salonunun getirdiği o yoğun adrenalinle ilgili bir durumdur.
Yine de her seferinde Kyla’nın eli beline değdiğinde, ya da terden ıslanmış saçlarını kulağının arkasına itip yüzüne doğru eğildiğinde Lamina’nın kalbi hızlanıyordu. Kyla’nın gözlerinin içine baktığında, orada bir şeyleri çözmeye çalışıyor ama her seferinde cevapsız kalıyordu. Acaba gerçekten bir karşılık mı vardı, yoksa Lamina kendi yalnızlığından ve hayranlığından yola çıkarak zihninde bir aşk hikayesi mi örüyordu?
Bir akşam antrenmanı bitip, salon tenhalaşmaya başladığında Kyla, Lamina’nın yanına geldi. Havlusunu omuzlarına attı ve hafifçe güldü. "Bugün çok iyiydin, ilerlemen harika," dedi. Tam arkasını dönüp gidecekken duraksadı ve tekrar Lamina’ya baktı. "Yarın biraz daha zorlayıcı bir programa geçmeye ne dersin? Birlikte çalışırız."
Lamina, Kyla’nın bakışlarında o an kısa bir anlığına bir yoğunluk gördüğünü sandı. Ama sonra Kyla başını sallayıp uzaklaştı. Lamina aynadaki yansımasına baktı; yanakları terden değil, utangaçlıktan kızarmıştı.