Gregor Samsa'yı Anlamak Part I

Gregor Samsayı Anlamak Bazı kitaplar, bazı yazılar herkesin anlayabileceğinin çok üzerinde bazıları hissini yaşayabileceğinizin çok üzerinde olmalı. Sizin de ilk okuyuşta herkesin kavrayabileceği veya anlayabileceği bir bütünlüğün çok üzerinde bir hisse kapıldığınız yazılara göz attığınız olmuştur. Çok uzunca bir süredir bir böcek olmak, bir böcek olarak hayatta kalma çabası enteresan geliyor olsa da son dönemlerinde bunu hayli fazla yaşayan Servet de; ya hepimiz bir böceksek ve bunun farkında değilsek diye düşünürken düşündüklerinin ne kadar saçma olduğunu fark edip saatlerini ayırdığı yazılarını sildi. Sigarasını yaktı, buz gibi olmuş kahvesinden bir yudum alıp ağzında çalkaladı. Bir şeyler yapmak zorundaymış hissine kapılarak neyi anlatmak istediği üzerine biraz daha kafa yordu. Aslında yazmaya başlamadan önce fikirleri kafasının içerisinde yem bulunca uçuşan kuşlar gibi geziyordu, halbuki bunu elle tutulur bir şeye dönüştürmeye çalıştığında ise ne onun kalemine ait ne de onun içine sinen cümleler kuramıyordu. “Gregor Samsayı Anlamak” ne afilli başlık ama. Bir hevesle oturup başladığı yazısından içine sinen tek şey günler önce bulduğu bu başlıktı. Sandalyesine yaslandı, ellerini kafasında sertçe gezdirdikten sonra sigarasından afilli bir duman aldı ve başlamaya hazırdı. Ağzından çıkan dumanla birlikte kelimeler de dökülmeye başlamıştı. Gregor Samsa yatağından kalkmadan önce hatta o gece uykuya dalmadan önce bile farkında olduğu bir çok konu vardı ama tabiri caizse de kaybedecek hiçbir şeyi olmayan veya daha doğrusu bu farkındalıklarının değiştiremeyeceği bir çok konu vardı. Dört duvar sadece evimiz, işimiz, gittiğimiz barlar ve kafelerden mi ibaretti? İnsanı uçsuz bucaksız bir yeşilliğin ortasına koysanız, gökyüzünden güneşin parıltısını bir an bile eksiltmeseniz de yine aynı dört duvara sahip olmaz mı? Kafasının içerisinde kendisini hapsettiği o dört duvar sadece betondan, tuğladan mı ibaretti? Bazen bazı şeyleri anlamak biraz uzun sürebiliyor bazense nerede olduğunuz veya nerede durduğunuz fark etmeksizin aldığınız tek bir nefes tüm zihninize bi ay gibi parıldayarak gelebiliyor. Servet için de her şeyin başlangıcı böyle olmuştu. 27 yıllık hayatında her gün binlerce kez yaptığı refleks bir anda kafasında şimşekler çaktırmaya yetmişti. Gerçi Gregor Samsa kadar aciz bir böcek olduğunu da böylelikle anlamıştı. Hayatında tutunduğunu sandığı, sıkı sıkıya bağlı olduğu her şey aslında sadece onun sırtında oluşan hörgüçlerdi. Karşısındakini kırmamak için sustuğu her cümle, içine atarak baskıladığı her his, çevresindeki insanların gözünün içine bakarak söylediği yalanların her biri sırtında bir hörgüç kıvamındaydı. Bunun şimdi böcek olmaktan farkı neydi? Hörgüç çıkması onu hamam böceğinden farklı mı yapıyordu? Kaldı ki hamam böceğinin atom bombasına bile kafa tutabildiğini hatırlayınca, deve çok da dayanıklı bir hayvan gibi gelmiyor gözünüze. Kitabı okuduysanız hatırlarsınız ailesinin ona nasıl sırt çevirdiğini. Defalarca kez bunu hayatımızda da yaşamışızdır; insan dediğiniz şey sizden en ufak bir iyilik istediği veya size işi düştüğü anda gözlerinizin içine bakar. Bu en yakınınızdan en uzağınızda olan kişiye kadar da çoğu zaman değişmez. Tüm ilişkiler çıkar üzerine kurulur fikrine soğuk olmayabilirsiniz fakat bunun farkındalığıyla gündelik hayatınızın her anını geçirdiğinizi düşündünüz mü? Sırf bu farkındalık yüzünden sadece hayatınızdaki insanların değil aynı zamanda bu dünyada da fazlalık olduğunuzu hissettiğiniz oldu mu? O durumda da bir hamam böceğinin bir deveden daha az yer kaplayacağını düşünürsek, Gregor Samsa hala çok onurlu bir durumda sayılmaz mı?