İş çıkışı Lale ile kol kola yürüyorduk. Lale bir şeyler anlatmaya devam ediyordu. Ama kafamı ona veremiyordum.
"Beren!" Diye bağırdı Lale. "Beni dinlemediğinin farklındayım. Ne oldu? İyi değil gibisin."
"İyiyim. Sadece aklıma bir şey takıldı."
"Onur mu?" Benim için üzüldüğünü ses tonundan anlayabiliyordum.
"Evet Onur. Dilek olayından sonra bir süre aramız iyiydi. Molalarda sohbet ediyorduk, birlikte yemek yiyorduk, geçen haftaya kadar mesajlaşıyorduk. Ama geçen hafta ne olduysa benden kaçmaya başladı."
"Dün gördüm aslında. Senin yanına kadar geldi. Sana dik dik baktı. Sonra da geri gitti."
"Ben görmedim onu. Ama sana inanırım. Son zamanlarda çok tuhaf davranıyor. Neredeyse ağustos ayı bitecek. Yakında işi bırakacağım. Ondan önce bu işi çözebilseydim güzel olurdu."
"Belki Dilek onu rahatsız ettiği için seninle konuşuyordu. Ondan sonra da seninle işi kalmadığı için senden kaçmaya başladı. Olabilir mi?"
"Yok. Olamaz çünkü Dilek kovulduğundan beri sanırım 6 hafta geçti. Dediğin gibi olsaydı benimle konuşmayı çok daha önceden keserdi."
"Umarım yakında çözersiniz."
"Umarım." O sırada ayrılacağımız yol ayrımına gelmiştik. "Görüşürüz yarın." Sarıldım.
Kollarını bana sardı. "Görüşürüz." Dedi ve gitti.
Ertesi gün öğle vakti geldiğinde Lale ile evden getirdiğimiz yemekleri mağazanın arka tarafındaki odada yemeye başladık.
"Yarın dışarı çıkalım mı?" Dedi Lale yemeğinden bir kaşık alırken. "Çok sıkılıyorum bu ara."
"Yarın arkadaşımla buluşacağım. Ona sözüm var. Biz başka zaman çıkarız."
"Hangi arkadaşın?" Tam ona cevap vermek üzereyken Onur içeri girdi. Yanıma gelip oturdu. Elinde bir sandviç vardı. Diğer elinde kapalı bir ayran vardı.
"Hoş geldin." Dediğimde beni kafasıyla onayladı. Hiçbir şey söylemeden ayranını açtı. Sonra sandviçinin etrafındaki streci çıkardı. Eline pipeti aldı. Ayranın üst kısmından sapladı. Ama Onur çoktan ayranı açtığı için bu hareketi yüzünden ayran üstüne döküldü. Lale ve ben şaşkınlıkla ona bakıyorduk. Ona "İyi misin?" Diyecektim ama o birden kalkıp gitti.
"Bu neydi şimdi?" Dedi Lale şaşkınlıkla.
"İnan ben de bilmiyorum. Ama sana söylemiştim. Onur son zamanlarda normal davranmıyor." Ondan sonra Lale ile sessizce yemeklerimizi bitirdik. O gün bir daha Onur'u görmemiştim.
Ertesi gün çalışırken Onur yine yanıma geldi. Gözlerini bana dikmiş bakıyordu.
"Onur iyi misin?" Dedim. Bir şey demeden arkasını döndü. Buna izin vermeyecektim. "Onur bana mı kızdın? Eğer istemeden seni kırdıysam özür dilerim. Ama bana ne olduğunu söyleyebilir misin? Böyle davranman hiç hoşuma gitmiyor."
"İyiyim ben. Yok bir şey." Diyerek çekip gitti. Şaşkınlıkla arkasından bakıyordum? Kendini ne sanıyordu bu? Düzgünce gelip aramızda bir sorun var mı diye çözmeye çalışıyordum ama beyefendi çözüm bulmaya yanaşmıyordu bile!
Günün kalanında Onur'u görmezden geldim. Bir sorun varsa bile benimle konuşmadığı sürece ben de çözmek için hiçbir şey yapmayacaktım. O gün birkaç saat erken çıkmak için Müdür Bey'den daha önceden izin almıştım. Vakit geldiğinde iş kıyafetlerimi çıkardım. Kendi kıyafetlerimi giydim. Eşyalarımı alıp giyinme odasından çıktım.
"Görüşürüz Lale."
"Görüşürüz Beren!" Diye bağırdı. Onun bağırmasıyla Onur bize bakmıştı. Onu umursamayıp mağazadan çıktım. Alış veriş merkezinden de çıkmam gerekiyordu. Yürüyen merdivenlere doğru yürümeye başladım.
"Beren!" Adımı duymamla bana seslenen kişiye baktım. Onur koşarak bana doğru geliyordu. Bu sefer konuşmaya karar vermiş gibiydi. O yüzden yanıma gelmesini bekledim.
"Benim sana söylemem gereken bir şey var Beren."
"Ne söyleyeceksin?"
"Ben senden hoşlanıyorum. Eğer senin için de uygunsa bugün ben işten çıktıktan sonra beraber kahve içebilir miyiz?"
Gülümsedim. "Hayır." Dediğimde gözlerindeki şaşkınlık ve hayal kırıklığını görebiliyordum.