İçeriğe geç

GÖLGEYE GÜVENİLMEZ

Bölüm 2 · 1 dk okuma

GÖLGEYE GÜVENİLMEZ

Bölüm 2

2. BÖLÜM — “Aras”

Sabah olduğunda Elif gözlerini açar açmaz geceyi hatırladı.

Ama bazı geceler vardır… insan hatırlamak istemez. Çünkü hatırlamak, yeniden yaşamak gibidir.

“Bazı anılar, geçmişte kalmaz. Sadece yer değiştirir.”

Elif yorganı üzerinden itti. Oda gündüz olmasına rağmen hâlâ soğuktu.
Sanki ev, güneşten bile daha eski bir karanlık taşıyordu.

Aşağı indiğinde sessizlik onu karşıladı.

“Baba?” dedi.

Cevap yoktu.

“Sessizlik bazen yokluk değil… uyarıdır.”

Mutfağa girdiğinde tezgahta bir bardak su gördü.
Taze konmuş gibiydi.

Elif dondu.

“Ben yapmadım…”

Ama ev, sanki onu duyuyormuş gibi daha da sessizleşti.

Telefonunu kontrol etti.
Mesaj yoktu. Numara yoktu.

Sanki gece hiç yaşanmamıştı.

“Gerçekler bazen silinmez… sadece inkâr edilir.”

Elif hızla giyindi ve dışarı çıktı.

Kasaba… fazla sessizdi.

İnsanlar vardı ama kimse kimseye bakmıyordu.
Bakışlar kaçıyordu.

“Bir yerde herkes susuyorsa, orada sır konuşuyordur.”

Market kapısına girdiğinde çan sesi yankılandı.

Kasadaki kadın Elif’i görünce bir an dondu.
Sonra zorla gülümsedi.

“Ne alacaksın?” dedi.

Ama sesi normal değildi.

Sanki “burada olman yanlış” der gibi.

Elif bir şey söyleyecekken kapı tekrar açıldı.

Soğuk bir hava içeri doldu.

Ve biri girdi.

Siyah mont. Islak saçlar. Sessiz adımlar.

Elif onu daha görmeden hissetti.

“Bazı insanlar gelmez… fark edilmeden belirir.”

Kasadaki kadın fısıldadı:

“Aras…”

Elif o ismi duyduğunda içinde tuhaf bir şey oldu.
Bir şey… tanıdık ama unutulmuş gibi.

Aras Elif’in yanından geçti.
Ne hızlıydı, ne yavaştı.

Sadece… kesin.

Omzu Elif’e çok hafif değdi.

Ama o temas bile fazlaydı.

“Bazı dokunuşlar teni değil, zihni sarsar.”

Elif arkasını döndü.

Aras durdu.

Ama dönmedi.

Sadece konuştu:

“Gece kapıya yaklaşma.”

Elif bir adım attı.
“Neden?”

Sessizlik.

Sonra Aras başını hafif çevirdi.

Gözleri… soğuktu ama boş değildi.
Sanki bir şey saklıyordu.

Ve dedi ki:

“Çünkü bazı kapılar açılmaz… seni seçer.”

Elif nefesini tuttu.

“Ne demek istiyorsun?”

Aras bu kez tamamen döndü.

Bakışı direkt Elif’in üzerindeydi.

Ve son cümlesini söyledi:

“O kapı seni unutmadı. Sen sadece hatırlamıyorsun.”

Bölüm sonu

0 yorum

Bu bölüme henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz.