Rüzgâr, eski evin penceresine vuruyordu.
Elif valizini merdivenlerden çıkarırken ahşap basamaklar inliyordu. Ev, yaşlı bir insan gibi nefes alıp veriyordu sanki.
“Burası mı?” dedi içinden.
Annesi ölmüştü. Babası ise tek kelime etmeden onu buraya getirmişti.
Ne açıklama… ne bakış.
Sadece bir adres.
Kapıyı açtığında ilk hissettiği şey soğukluk oldu. Ama bu hava değil, başka bir şeydi. Sanki ev onu tanıyordu.
Akşam olduğunda her şey daha garipti.
Elif yatağına uzandı. Gözlerini kapatmak üzereyken…
Tak.
Bir ses geldi.
Dondu.
Tak.
Bu kez daha yakın.
Yavaşça doğruldu. Oda sessizdi.
“Ev eski…” diye fısıldadı kendine.
Ama tam o an…
Duvarın içinden bir tıkırtı daha geldi.
Elif kalktı. Yavaşça duvara yaklaştı.
Ve o anda fark etti:
Duvarın köşesinde, gözle zor görülen ince bir çizgi vardı. Sanki… bir kapı.
Tam o sırada telefonuna bildirim geldi.
Bilinmeyen numara:
“Oraya yaklaşma.”
Elif’in nefesi kesildi.
Çünkü odada… yalnız olduğunu sanıyordu.