Elyndra, taş duvarların arasındaki dar koridorda nefesini tutarak ilerliyordu. Sarayın alt katları uzun zamandır terk edilmiş gibiydi; duvarlarda çatlamış semboller ve unutulmuş mühürler vardı. Ama bu gece her şey farklıydı. Sanki taş bile nefes alıyordu.
Arkasında Ravion’un adımları yankılanıyordu. Sessizdi ama bu sessizlik güven vermiyordu. İkisi de biliyordu: Sarayın derinliklerinde uyanan şey artık saklanmıyordu.
“Burası eski mühür odası,” dedi Ravion kısık sesle. “Kralın bile girmesi yasaktı.”
Elyndra elini duvara koydu. Soğuk değildi. Tersine… sıcak.
Duvarın içinden bir kalp atışı gibi titreşim geçti.
O anda mühür kırıldı.
Taşların arasından siyah bir ışık yükseldi. Ne alevdi ne de gölge—ikisinin arasında, yaşayan bir boşluk gibiydi. Odayı dolduran karanlık, sanki isimlerini biliyordu.
Ve konuştu.
“Taht… geri çağrılıyor.”
Elyndra bir adım geri çekildi. Ama Ravion donup kalmıştı. Gözleri karanlığın içinde bir şeye kilitlenmişti—kendi adını fısıldayan bir sese.
“Ravion…” dedi gölge. “Kanın hatırlıyor.”
Ravion’un eli titredi. “Bu… mümkün değil.”
Elyndra ona baktı. “Neyi saklıyorsun?”
Ama cevap gelmedi.
Çünkü o anda sarayın yukarısından bir çığlık yükseldi.
Ve karanlık mühür, tamamen açıldı.