Çığlık sarayın taşlarına çarparak aşağıya süzüldü. Bir an için her şey sustu; hatta açılan mühür bile sanki dinliyordu.
Sonra karanlık hareket etti.
Siyah ışığın içinden ince, damar gibi uzanan çizgiler odaya yayıldı. Duvarlardaki eski semboller yanıt verir gibi parladı. Elyndra geri çekilmek istedi ama ayakları taş zemine kök salmış gibiydi.
“Bu mühür…” dedi Ravion, sesi ilk kez çatlamıştı. “Sadece bir kapı değil.”
“Ne o zaman?” diye sordu Elyndra, gözlerini karanlıktan ayırmadan.
Ravion yutkundu. “Bir hatırlatma.”
Karanlık, Ravion’un etrafında dolaştı. Ona dokunmadı ama onu tanıyordu. Sanki yıllardır beklediği birini bulmuş gibiydi.
“Yemin eden kan…” diye fısıldadı gölge. “Unutamaz.”
Elyndra başını çevirdi. “Ravion… bana bak.”
Ama Ravion bakmadı. Gözleri uzak bir zamana takılmış gibiydi.
“Ben…” dedi zorlanarak. “Bu mührü ilk kuranlardanım.”
Elyndra’nın nefesi kesildi. “Ne diyorsun sen?”
Ravion bir adım geri attı. Sanki odadan değil, kendi geçmişinden kaçıyordu.
“Gölge Tahtı’nı mühürlemek için… birinin kanı gerekiyordu,” dedi. “Sonsuz karanlığı içeride tutacak bir bağ.”
Karanlık bu sözleri duyunca titreşti.
Ve o anda, sarayın yukarısından ikinci bir çığlık daha geldi—bu kez daha yakın.
Elyndra içgüdüyle kapıya döndü. “Bir şey yukarı çıkıyor.”
Ravion başını salladı. “Hayır… bir şey aşağı indi.”
Taş basamaklardan ağır adımlar duyuldu.
Ama bu adımlar insan değildi.
Kapı yavaşça açılmaya başladı.
Ve içeri giren şey, ne tamamen canlıydı… ne de ölü.
Sadece krallığın unuttuğu bir şeydi.
Karanlık mühür ise artık fısıldamıyordu.
Bağırıyordu.