Boşluk...
Sisin içindeyim birine rastlama umudu ile bağırmaya çalıştım sanki üzerime karabasan çökmüşcesine ne bağırabiliyor ne de ses çıkarabiliyordum.
Sisin içinden sisten daha karanlık bir gölge belirmeye başladı.
Yaklaştı... yaklaştı...
Gözlerini açtığı an titredim. Kimdi bu.? Belki de doğru soru neydi bu.? Bilmiyorum ama yaklaştıkça beni boğduğunu ve bundan zevk aldığını görebiliyorum, bilincimi kaybedecek duruma geldiğimi gören mor renkli parlak gözler geri adım attı ve o zaman duydum.
X: Biraz serbest ve konuşalım.
Bunu boşluğa bakarak mı söylemişti.? Yoksa o söylememiş miydi.? Sisin içinde belirmeye başlayan silüet sorularıma yanıt olmuştu. Gözlerindeki ve etrafındaki ışık hüzmeleri etrafını aydınlatınca mor gözlerin iri bir aygıra ait olduğunu gördüm.
X: Kuralları çiğniyorsun, görevini yerine getir ve sessiz kal.
Ne diyor bu manyak.? Gözleri kısılan silüet elini havaya kaldırıp parmaklarını kapadığı an tekrar boğulmaya başladım sanki boşluğu değil boğazımı sıkıyordu.
X: Gölgedesin velet burada hiçbir şey gizli değildir. Gölge her şeyi görür ve duyar.
Parmaklarını araladı.
X: Ama sana acıyan tanrıların olduğu için şükret.
Aygıra atlayan silüet uzaklaştı bilinç akışı kapandı.
Boşluk...
İşte o iğrenç kulaklarımı tırmalayan makine sesi kurumuş boğazım ve bana itaat etmediği için hâlâ açamadığım gözlerim, uyuşmuş elimin üzerinde bir sıcaklık hafif aralanan gözler ve kör eden beyaz ışık, odada biri var yanımda oturuyor elim milimetrik kıpırdadığı an uyandı ve ayağa kalktı ışıktan dolayı gözlerimi tam açamadığım için yüzünü göremedim ama elimi tutan kesin bir erkekti bu kadar geniş omuzlu uzun bir kadın olamazdı.
Silüet: Hemşireyi çağırmalıyım.
Sesi esen rüzgarda kıyıya vuran dalgalar gibiydi hızlıca odadan ayrıldı giderken ardında bıraktığı limon ve vanilyalı tatlı ekşi parfümü sarhoş eden bir güzellikteydi kim bu zevkli adam.
Odaya hemşire ardından ailem ve arkadaşlarım girdi hevesle hemşirenin söylediklerini dinlediler bende ne kadar susuz ve aç olduğumu anladım hemşire gözlerimdeki çapakları temizledikten sonra artık gözleri açmak daha rahattı arkadaşlarım benimle konuşmaya başladı etrafıma baktım.
-Sally.!? Burada mısın.?
Sally: Evet neden bu kadar şaşırdın.? Seni böyle bir durumda yanlız mı bırakacaktım.
Bu cevabı beklenmeyen bir soruydu ve yatakta oturur pozisyon almam için yardım etmeye başladı o sırada Abigal yanımdaki sandalyeye oturup konuşmaya başladı.
Abi: Aslında o evin önünden kalkan ambulans Sally için değilmiş Sally'nin büyükannesi içinmiş tabi sen oraya varamadan bayıldığın için bu haberi öğrenemedin.
Abi sesini alçaltı ve daha üzgün bir ton ile devam etti.
Abigal: Malesef Sally'nin büyükannesini kaybettik.
Kafamı gruba çevirdim Sally'nin yaşla dolmaya başlayan gözleri ve diğerlerinin içinde oluşan burukluğun büyümeye başladığını gördüm.
Hemşire: İşlemleri tamamladıktan sonra hastaneden ayrılabilirsiniz.
Neler olmuştu en son. Boğuk boğuk sesler duyuyor onlara anlam veremiyordum. Hastane kıyafetleri içinde olan bedenime tiksinti ile baktım çıkarmak için sabırsızlandığımı anlayan arkadaşlarım beni yanlız bıraktılar. Hazırlandıktan sonra hastaneden ayrıldık doktor bir süre izin yazmıştı.
Kafam allak bullak ve bom boştu bir şeyleri hatırlayamıyorum ama neyi.? Bir türlü geçmeyen boğuk fısıltılarla uğraşacaktım birde, eve gelince duşa girmek istedim. Üstümü çıkarırken tişörtüm kulağıma takılmıştı aynaya koştum ve dikkatle tişörtü küpemden kurtardım o zaman fark ettim ki kulağımda küpe vardı.!? Ama ben bu yaşıma kadar kulağımı hiç deldirmemiştim ki.? Hafızamımı kaybetmiştim neler oluyor.?
Duşa girdim sıcak suyun altına girip damlaların tenimi yakmasına izin verdim.
Kulağımdaki küpeden aşağıya kayan bir damla sanki diğer damlalarıda canlandırmış ve senfonileri bana geçmişin şarkısını söylemeye başlamıştı.
Anılar canlanmış zinhi aydınlatmıştı. Herşeyi anlam kazanmış ve yeniden oluşan soruları beraberinde getirmişti. Şimdi ne yapmalı.? Soruların cevaplarını nerede.? Kimde aramalıydı.? Boğuk sesler sanki daha netleşmiş bir şey anlatmaya çalışır hale gelmişti.
Arkadaşları bulmalı ve bunlardan kurtulmalıydı duştan sonra hızla kendime çeki düzen verip fırladım.
Okula varır varmaz kütüphaneye koştum çok az kişi vardı. Raflar arasında dolanınca Reece'yi gördüm tekrar aynı yerde aynı kitapla aynı pozisyonda, dejavu mu.? Bu sefer kütüphane malzemeleri arasından küçük bir post-it alıp Reece'nin durduğu koridorun arkasına geçerek fark ettirmeden kitap boşluğuna post-it'i yapıştırdım ve hafif uzaklaşıp tekrar dinledim.
R: Ne demek siz göndermediniz.
X: Bunun nasıl olduğunu bul.
R: Ben bunu nasıl yaparım.
Reece cevapsız kalmış ve kitabı yerine koyup uzaklaşmıştı. Kitabı kapıp sayfaları karıştırmaya başladım. Yunan mitolojisini anlatan bir kitaptı hangi sayfaya bakmalıydım.? Bu soruyu kendime sorduğumda etraftaki sesler netleşmiş ve anlaşılır olmuştu
Fısıltılar: Morpheus... Morpheus...
Bu ne demek, bu sefer fısıltılar tanıdık birinin sesini taklit ederek söylediklerinde anladım Abigal.! Bana rüyama gelip gelmediğini sormuştu.
Sayfaları çeviridim.
- Morpheus rüya tanrısı demek.
Bir kaç sayfa boştu farkettim ki bunlar boşluk değil yazılar siliniyor ve son silinen yazılar Reece'nin diyaloglarıydı...
