İlk birkaç ay kolay olmamıştı.
Adam her gece aynı düşünceyle uyanıyordu: **Onu tekrar bulmalıyım.**
Ama günler geçti. Aylar birbirine karıştı. Yıllar gelip geçti.
İlk başta onu sokaklarda aradı. Kaçış gecesinin yaşandığı caddeleri adım adım yürüdü. Köşe başlarını, arka sokakları inceledi. Onu görmeyi umduğu her yerde, sadece boşluk vardı.
Sonra pes etti.
Ama sadece fiziksel olarak. Ruhunda hâlâ o gece yankılanıyordu. O anın içinde donmuştu sanki—kadının kaçışı, yağmurun altında yok oluşu, ardında bıraktığı sessizlik…
Evine dönmeye çalıştı. Karısına. Hayatına. Ama hiçbir şey artık aynı değildi.
Kadını düşünmeden geçen bir gün bile olmuyordu. Bir şehirde mi saklanıyordu? Yeni bir hayata mı başlamıştı? Yoksa onu unutmuş muydu?
Bunu düşünmek adamın içini kemiriyordu.
Sonunda, karısı her şeyin farkına vardı. Adam değişmişti. Daha sessizdi. Daha uzak. Geceleri evdeydi ama sanki hiç orada değilmiş gibi davranıyordu.
Bir gece, karısı ona baktı ve sessizce sordu:
**"Artık burada değilsin, değil mi?"**
Adam gözlerini kaçırdı. Söyleyemedi. Ama gerçek ortadaydı. O kadını hiç tanımamış olmalıydı. Onu hayatına hiç sokmamalıydı. Ama bunu yapmıştı. Ve şimdi, her şey çökmek üzereydi.
Sonunda karısı gitmeye karar verdi.
Boşandı.
Adam tek başına kaldı. Ama artık gerçekten özgürdü.
İki yıl boyunca süren arayış, sonunda bir şeyleri ona göstermişti: O kadını unutamayacaktı. Onu bulmak zorundaydı.
Bu sefer, durmadan yürümeye başladı. Yeni şehirlere gitti. İnsanlara sordu. Kadının izini sürmeye çalıştı. Ama hiçbir şey bulamadı.
Ta ki…