Ta ki…
Bir gün, eski bir sokak köşesinde tanıdık bir yüzü görene kadar.
Gözleri aniden karardı, kalbi hızlandı.
Ve işte oradaydı.
Ama bu sefer, kaçacak mıydı? Yoksa kalıp yüzleşecek miydi?
Adam birkaç saniye boyunca nefesini tuttu. İki yıldır bu anı bekliyordu, hayalini kuruyordu, kafasında defalarca yeniden yaşatıyordu. Ama şimdi, burada, gerçekti.
Kadın… O kadın tam karşısında duruyordu.
Ama bir şey farklıydı.
Kadın yalnız değildi.
Yanında bir adam vardı. Onunla konuşuyor, ona gülümsüyordu. Kadının gözlerinde bir sıcaklık vardı—o kaçış gecesindeki korku ve panik yerine şimdi huzur doluydu.
Bu sahne adamın içini delip geçti.
İki yıldır peşinde olduğu kadın, çoktan bir başkasının hayatına dahil olmuştu.
Adam ellerini yumruk yaptı. Gözlerini kaçırmak istese de yapamadı.
Şimdi ne yapacaktı?
**"Burada bekleyemezsin."**
Yanındaki adam fısıldadı. Mafyanın eski üyelerinden biriydi, kaçış gecesinden beri ona destek olmuştu.
Adam hâlâ gözlerini kadından ayırmamıştı.
**"Beni unuttu."** diye fısıldadı.
Yanındaki adam iç çekti.
**"Senin için dünya durdu, ama onun için dönmeye devam etti."**
Adam başını eğdi. Haklıydı. O kadın iki yıl boyunca belki bir kez bile onu düşünmemişti. Kaçmıştı, kurtulmuştu, yeni bir hayat kurmuştu. Ama kendisi…
Kendi zihninde hâlâ o yağmurlu geceye sıkışıp kalmıştı.
Tam geri çekilmeye karar verdiğinde, kadın kafasını çevirdi.
Ve göz göze geldiler.
İki yılın ağırlığı ikisinin üzerine çöktü.
Kadının yüzüne anlık bir şok ifadesi yayıldı. Sanki bir hayalet görmüş gibiydi.
Adamın kalbi hızlandı.
Bu anı defalarca hayal etmişti. Ama şimdi gerçekten buradaydı.
Kadın birkaç saniye boyunca hiç hareket etmedi. Sonra gözleri bulanıklaştı. O an, adam bir şey fark etti.
Kadın mutluydu. Ama onu görünce gözlerinde anlık bir keder belirdi.
Çünkü geçmiş, tam önüne dikilmişti.
Ve hiçbir şey sonsuza kadar kaçamazdı.
-