Nazmiye, sedyede oturmuş, kolundaki yeni bandaja bakarken bir yandan da o meşhur haylaz ama tatlı gülümsemesini takındı. Deniz ve Defne’nin arasındaki o elektriği, birbirlerine bakışlarındaki o saklı hayranlığı fark etmemesi imkansızdı. 12 yaşında narin bir kız rolü yapsa da, Nazmiye’nin gözlem yeteneği yaşıtlarının çok ötesindeydi.
Küçük Bir Aşk Dedektifi
"Defne abla," dedi Nazmiye, ela gözlerini kocaman açıp en masum sesiyle. "Sen çok güzelsin... Acaba senin bir sevgilin var mı? Ya da sevdiğin biri?"
Deniz bir an öksürerek boğazını temizledi, yüzü hafifçe kızardı. Defne ise hazırlıksız yakalanmıştı, elindeki tıbbi malzemeleri toplarken duraksadı. İkisi bir anlığına göz göze geldiler. O bakışta her şey vardı: Suçluluk, heyecan ve "Acaba anladı mı?" korkusu.
Nazmiye, Deniz abisine dönüp "Ben biliyorum" der gibi manalı bir bakış attı. Deniz, içinden “Eyvah, bu küçük cadı her şeyi çözdü!” diye geçirdi ama dışından sadece gülümsemekle yetindi.
“Sırrın Bende Güvende Defne Abla”
Defne, Nazmiye’nin yanına eğilip saçını okşadı. "Şey... Bilmem ki Nazmiye, sence var mıdır?" diye kaçamak bir cevap verdi.
Nazmiye kıkırdayarak Defne’ye yaklaştı ve kulağına fısıldadı: "Korkmana gerek yok Defne abla, benim ağzım çok sıkıdır. Ama Deniz abim çok şanslı, onu söyleyebilirim!"
Defne’nin yanakları pespembe olurken, Nazmiye geri çekilip hiçbir şey olmamış gibi Deniz abisinin kucağına atıldı. "Hadi abi, eve gidelim artık. Burası çok ilaç kokuyor!"
Eve Dönüş ve Bekleyiş
Deniz, Nazmiye’yi kucağına alıp hastane çıkışına doğru yürürken, Nazmiye’nin aklı aslında başka bir yerdeydi. Ceketinin cebindeki kağıt parçasını ve Haşmet Dede’yi düşünüyordu.
“Eve gidince telefonumun başında olmalıyım,” diye geçirdi içinden. “O hırslı adamlar kimdi ve Haşmet Dede gerçekten beni arayacak mı?”
Hastaneden ayrılıp eve doğru yola çıktıklarında, Nazmiye kucağında oturduğu abisinin göğsüne yaslanıp uyuyor gibi yaptı. Ama zihni pırıl pırıldı. O akşam Yıldız malikanesinde sadece dikişli bir kol değil, aynı zamanda büyük bir gizemin ilk adımları konuşulacaktı.