Gölgen senden büyükse, geçmişin hâlâ yaşıyor demektir.
Işığa yakın durursun. Çünkü gölgen ortaya çıkmasın istersin.
Ama güneş tepene geldiğinde kaçacak yer kalmaz.
O zaman görürsün. O sensin. Çarpık. Yamuk. Sessiz.
Ve hep peşinde.
Gölge ne biliyor musun?
Senin sakladığın her şey.
Söyleyemediğin küfürler.
Ağlayamadığın geceler.
Bağıramadığın tokatlar.
‘Keşke ölse’ dediğin insanlar.
‘Nefret ediyorum’ dediğin anlar.
Hepsi orada. Gölgende.
Sen melek oynarken o şeytanı taşıyor.
Sen ‘iyiyim’ derken o ‘bittim’ diye inliyor.
Hiç aynada gölgeni gördün mü?
Boyundan büyük. Omzun eğik. Yüzün asık.
‘Bu ben değilim’ dersin.
Değil misin?
O zaman o kim?
Neden peşini bırakmıyor?
Neden gece yatarken tavanda beliriyor?
Neden kalabalıkta bile yalnızsın?
Çünkü gölgen senin çöplüğün.
Attığın her duyguyu o topladı.
Öfkeni attın. ‘Ayıp’ dediler.
Kıskançlığını attın. ‘Kötüsün’ dediler.
Arzunu attın. ‘Günah’ dediler.
Cinselliğini attın. ‘Pis’ dediler.
Hırsını attın. ‘Açgözlü’ dediler.
Sen temiz kaldın. Tertemiz. Mis.
Gölgen leş oldu.
Şimdi o leşten korkuyorsun.
Gölgeyle konuşan var mı?
Yok.
Herkes kaçar.
Terapi koltuğunda bile ‘pozitif tarafından bakalım’ derler.
Kimse ‘nefret ettiğin kişi kim?’ diye sormaz.
Kimse ‘kime öl dese sevinirsin?’ diye sormaz.
Çünkü gölge yasak.
Gölge konuşulmaz.
Gölge yaşanır. İçten içe. Sessizce.
Sonra bir gün patlar.
Eşine bağırırsın. Çocuğuna vurursun. Trafiğe dalarsın.
‘Ben böyle biri değildim’ dersin.
Değildin.
Gölgen öyleydi. Sen onu besledin. Şimdi o seni yiyor.
Gölgenin dili yok. Sadece eylemi var.
Depresyon olur. Panik atak olur. Takıntı olur.
Gece yeme krizi olur. Alkol olur. Kumar olur.
Sebepsiz ağlama olur. Sebepsiz öfke olur.
‘Neden böyleyim ben?’ diye sorarsın.
Cevap gölgende. Ama bakmazsın.
Çünkü bakarsan göreceksin.
O pis. O kötü. O ahlaksız.
O sensin.
Bugünün görevi:
Odaya geç. Işıkları kapat. Tek mum yak.
Duvara bak. Gölgeni gör.
Ona bir soru sor. Sesli sor: ‘Benden ne istiyorsun?’
Cevap gelmez. Sen cevap ver. Onun adına konuş.
‘Öfkemi istiyorum’ diyecek.
‘Kıskançlığımı istiyorum’ diyecek.
‘Ağlamamı istiyorum’ diyecek.
Yaz. Deftere yaz. Sansür yok. Ahlak yok. Ayıp yok.
Kağıdı yakma. Sakla.
Bu senin. Gölgenin ilk mektubu.
Gölge düşman değil.
Gölge senin eksik parçan.
Onu attığın için eksiksin.
Yarım insansın.
‘İyi’ tarafın var. ‘Kötü’ tarafın gölgede.
Bütün olmak için gölgeyi geri alman lazım.
Öfkeni geri al. Sınır çizersin.
Kıskançlığını geri al. Ne istediğini bilirsin.
Arzunu geri al. Canlı olursun.
Hırsını geri al. Ayağa kalkarsın.
Gölgeyle barışmazsan ne olur?
Ya başkalarının gölgesi olursun. Ezilirsin.
Ya gölgeni başkalarına kusarsın. Ezersin.
Üçüncü yol yok.
Gölgeni kucakla. Yoksa o seni yutar.
Kulisteki çocuk vardı ya.
Donmuş olan. Palyaço olan.
Onun da gölgesi var.
Çok büyük. Çünkü çok sustu.
Çok yutkundu. Çok ‘tamam’ dedi.
O gölge şimdi senin boyunu geçti.
Sırtında taşıyorsun.
Kambur durma sebebin o.
Gölgeyle yüzleşmenin
1. İnkar Etme: ‘Benim öyle bir yanım yok’ deme. Var. Hepimizde var.
2. Yargılama: Gölgen ahlak dinlemez. Öfke öfkedir. Nokta.
3. Sahiplen: ‘Bu benim’ de. ‘Evet kıskancım’ de. ‘Evet nefret ediyorum’ de.
4. Entegre Et: Gölgeyi ışığa getir. Öfkeyle sınır çiz. Kıskançlıkla hedef koy.