Bölüm 2

Kasaba halkı, Aslı’nın kayboluşunu konuşmaya devam ederken, en yakın arkadaşı Burak ona ne olduğunu öğrenmek için harekete geçti. Aslı’nın en son eski konağa gittiğini biliyordu. Polisler evi aramış, fakat hiçbir iz bulamamıştı. Ama Burak bir şeylerin gizlendiğini hissediyordu.Gece yarısı, elinde fenerle konağın önüne geldi. İçerisi tamamen karanlıktı. Derin bir nefes alıp kapıyı itti. Gıcırdayarak açıldı. İçeri adım attığında, soğuk bir rüzgâr tenini yaladı. Sanki birileri onu izliyordu.Koridorda ilerlerken bir şey dikkatini çekti. Zeminde Aslı’nın kolyesi duruyordu. Eğilip aldığında, tüylerini diken diken eden bir ses duydu:“Git buradan…”Burak’ın gözleri büyüdü. Aynı fısıltıyı Aslı da duymuş muydu? Ama o kaçmak yerine sesi takip etmeye karar verdi. Bir üst kata çıktı, karanlık bir odaya yöneldi. Tam kapıyı açarken, aniden içeriden biri ya da bir şey kapıyı sertçe çarptı.Odadan gelen fısıltılar çoğalmıştı. “Biz hiç gitmedik… Biz hiç gitmedik…”Burak’ın kalbi deli gibi atıyordu. Fenerini odanın içine doğrulttuğunda, köşede bir figür gördü. Eğilmiş, başını öne eğmiş biriydi. Üzerindeki kıyafetleri toz içindeydi.“Aslı?” diye fısıldadı.Figür yavaşça başını kaldırdı. Gözleri simsiyah, derisi solgun ve çürümüş gibiydi. Ama bu Aslı değildi.Bir anda ışıklar yanıp söndü. Oda titriyormuş gibi hissettirdi. Burak kaçmak için geri döndüğünde kapının arkasında başka bir gölge belirdi.Ve ardından, karanlık Burak’ı da içine çekti.